Утрото кон Дојран почна со сирена. Автомобил со гевгелиски таблички се превртил на патот близу Ѓопчели, а во него – жена приклештена во кабината, неспособна сама да излезе. Тоа што следеше беше час и половина трка со времето, од 05:30 до 06:55 часот, додека три пожарникарски екипи ја вадеа од метал што повеќе не наликуваше на возило.

На повикот кон бројот 112, во кој се пријавило дека во превртениот „Берлинго” има заглавени лица, одговориле трите најблиски единици – од Гевгелија, Валандово и Дојран. По пристигнувањето, спасувањето го завршил гевгелискиот тим. Приклештената жена е успешно извлечена и, за среќа, поминала само со лесни повреди.

Увид на местото на несреќата направила Полициската станица од Гевгелија, која ќе утврди како едно возило завршило на покрив на прав, отворен пат. Но една работа веќе е јасна од самата бројка: час и половина. Толку требало да се извлече еден човек од едно возило на дојранскиот пат.

Секој што поминал по тие делници знае дека помеѓу пријавата и пристигнувањето на екипите често стои поголема далечина отколку што сакаме да признаеме. Овојпат приказната заврши со лесни повреди и олеснување. Но колку пати ќе имаме толкава среќа, и колку долго ќе чекаме додека спасувањето не зависи од тоа која екипа била случајно поблиску?