Постојат домови што се уредени за да изгледаат добро на фотографија, и постојат домови што се уредени за да се живее во нив гласно, без срам и без празен ѕид. Поткровјето на Аласка и Марио Вакеризо во Мадрид – нивната „сина куќа” – е без сомнение од вторите. Тоа не е дом во класична смисла; тоа е приватен клуб, простор за прослава на животот, одделен од розовата куќа три ката подолу каде што двојката навистина живее.

Првото нешто што удира е бојата. Електрично сини ѕидови и таван обложен со огледала, така што целиот простор се множи кога ќе погледнеш нагоре. Подот е во животински принт, тапацирунзите во зебра и леопард, по ѕидовите висат таписерии со мотиви на пајтон. Ова не е дом што шепоти – тој вика, и тоа намерно.

Деталите се натрупани еден врз друг по логика што самата Аласка ја нарекува спротивна на минимализмот. Флуоресцентни стаклени вазни во лимета, портокалова и црвена, диско-топки расфрлани по таванот, неонски знаци и стари автомати за коцкање. Врамени ретро фотографии со рамки во злато и сјај, репродукции на сувенири, плочи од порцелан со ликови од Мерилин Монро и Памела Андерсон. Меѓу сето тоа – оригинални масла на Хуан Гати.

Просторот е поделен на зони со „можности”, како што вели Аласка, наместо на класични соби. Има дел за игри со автомат до лажен пекарски пулт, кујна, и библиотека-канцеларија со внушителна колекција уметнички книги – од Караваџо и грчка архитектура до палмистрија. Кристални лустери висат до пластични хот-догови и сладоледи; рекламни постери за пататас бравас стојат до религиозни икони – Богородица од Фатима, мексикански свети срца, порцелански тигри.

Зад целиот тој хаос стои јасна филозофија. „Минимализмот те остава гол; преполнетоста е многу погостопримлива”, вели Аласка. За неа, секој предмет не е само предмет – туку значење и спомен. „Многу сум материјалистична – сакам работи, но не заради самата работа, туку заради нејзиното значење и сеќавање.” Во овој дом, ништо не е случајно расфрлано; сѐ носи приказна.

А зад естетиката стои и нешто потопло. По 27 години заедно, Аласка вели дека самото тоа што сѐ уште сакаш да бидеш со истата личност е подарок. Сината куќа не е само сцена за гости – таа е заеднички јазик на двајца луѓе што изградиле свет токму онаков каков што го сакаат. За балканскиот читател навикнат на „чисто и неутрално” како единствен добар вкус, овој дом е потсетник дека вкусот е личен – и дека преполнет дом со душа понекогаш грее повеќе од совршено празен.