Skip to content

Час и половина од повикот до лекарот на Пелистер: акција што сработи, а сепак покажува колку сме тенки

1 мин. читање
Сподели
Час и половина од повикот до лекарот на Пелистер: акција што сработи, а сепак покажува колку сме тенки

Во 12:04 часот на Единствениот број за итни повици 112 пристигна пријава за повредено лице на непристапен терен над Мало Езеро, под антените на Пелистер. Човекот имал скршеници на двете потколеници, бил во свесна состојба, но при движење и крварел.

Од тој момент до моментот кога лекар застанал крај него, поминале околу час и половина.

Како се разврза

Веднаш по приемот на пријавата, преку регионалниот центар за управување со кризи во Битола беа известени сите надлежни служби: Итната медицинска помош, СВР Битола, Дирекцијата за заштита и спасување, територијалната противпожарна единица и Националниот парк „Пелистер“. Екипа на ДЗС Битола тргнала кон повреденото лице, а истовремено се движела и екипа на Националниот парк.

Во 13:45 часот двете екипи се пресретнале кај местото викано Ловечка Куќа, каде лекар од Итната медицинска помош Битола му укажал медицинска помош на повредениот. Потоа тој беше транспортиран до Инфоцентарот на Пелистер, а оттаму со екипа на Итната медицинска помош до Клиничката болница во Битола. Со теренско возило, бидејќи со друго не се стигнува дотаму.

Центарот за управување со кризи ја координираше интервенцијата и остана во комуникација со сите служби до целосното завршување на транспортот.

Она што овде функционираше

Вреди да се каже јасно, бидејќи ретко се кажува: ова е пример каде системот сработи. Пријава на 112, координација, две екипи испратени од две страни, средба на договорено место, лекар на терен, транспорт до болница. Без импровизација и без чекање.

Пелистер не е ниска планина за прошетка по обележана патека – Мало Езеро е под врвот, теренот е камен, а помеѓу инфоцентарот и местото на несреќата нема ништо што личи на пат. Човек со скршени двете потколеници на такво место не може да се спушти сам, а не може ни да се носи брзо.

Прашањето што останува не е за оваа акција, туку за следната: колку вакви екипи има државата, во колку паркови и на колку планини истовремено можат да бидат? Затоа што ниту еден од овие спасувачи не е таму со полно работно време за спасување во планина – тие се луѓе распоредени за друго, кои во 12:04 тргнале нагоре.

Кога една акција ќе успее, најлошото што можеме да направиме е да заклучиме дека проблемот е решен.