Само за месец април, авиокомпаниите низ светот откажаа околу 13.000 летови. Тоа значи два милиони седишта помалку, два милиони патници кои ги барале своите пари назад, и два милиони патувања што нема да се случат. И сè тоа – заради војните, скапата нафта и ескалацијата во Ормускиот теснец.

Луфтханза откажа околу 20.000 кратки лета. Турските авиолинии прават сериозни ребалансирања. Истанбулскиот и минхенскиот аеродром регистрираат најголеми падови. Авиокомпаниите се прилагодуваат на новата стварност – помали авиони на исти линии, укинување на нерентабилни рути, и кратење на честотата на летовите.

Едноставно: кога ракетите паѓаат врз нафтени постројки во Емиратите, последицата ја плаќа баба ти што летела до внуците во Германија.

Што од ова го прави балканскиот патник? Прво – повисоки цени на летовите ова лето. Второ – помалку директни рути од Скопје и помалку места во оние што останале. Трето – повеќе пресвртувања преку „поефтини” хабови што самите се преоптоварени.

Да не зборуваме за дијаспората. Стотици илјади Македонци, Срби, Бошнаци и Албанци ова лето планираа да се вратат дома. Кога Луфтханза откажува, немаат алтернатива – возот од Минхен до Скопје трае два дена, а автобусот е малку поефтин од лет што воопшто не постои.

Ниско-буџетните компании како Изиџет и Виз Ер останаа оптимисти – тврдат дека ќе ги одржат распоредите, дури сметаат дека сезонската побарувачка ќе ги зајакне. Но ако горивото се качи уште 15 проценти, оптимизмот ќе се истури во истиот шут што го затрупа Луфтханза.

Експертите предупредуваат дека ако нестабилноста продолжи и ако цените на горивата останат високи, секторот може да удри во долгорочни загуби. А кога авиокомпаниите губат – патниците плаќаат двојно. Прво со откажаните летови, потоа со скапите карти за оние што се одржуваат.

За регионот ова лето нема да биде „исто како лани”. Тоа ќе биде лето со помалку патници, повеќе нерви и многу повеќе долги патувања по копнен пат.