Ана Брнабиќ, претседателка на Собранието на Србија и член на СНС, имаше една реченица за студентите-демонстранти во Белград кои се незадоволни: „Не ви се допаѓа Србија? Одете во Хрватска, имаат отворени врати.” Изјава која дипломатично звучи невино, политички е отворен напад.

Брнабиќ направи цел сет на тврдења во истата изјава. Студентите наводно добиваат „директни инструкции од странство”, особено од Загреб. Хрватска наводно има „стратешки интерес” Вучиќ да замине затоа што „Србија надминала Хрватска по БДП и инфраструктура”. И најпровокативната реченица: ако демонстрантите дојдат до власт, „нема да има повеќе избори”.

Тоа е реторика која се повторува низ годините. Прво: наднационалните завери. Странските сили организираат сè. Второ: споредбата со соседите ги покажува како лоши се тие, не како лоши сме ние. Трето: заплашувањето – ако ние не победиме, ќе се случи апокалипсата. Тоа е учебничка автократска формула применета во кратка форма во една утринска изјава.

Хрватските медиуми реагираа. Се појавија цели колумни со насловите како „Ова е како Брнабиќ ги лаже Србите за Хрватска”. Тоа е дел од подалечниот образец – тензијата помеѓу Белград и Загреб никогаш не е далеку од површината. Кога политичарите од Србија ќе сакаат да го дискредитираат опозицијата, Хрватска е удобна цел. Кога Хрватските медиуми ќе сакаат да го дискредитираат Вучиќ, СНС е удобна цел.

За Македонија, ова е добро запознаена тематика. Колку пати политичарите кажале „одете во соседството” на оние кои критикуваат? Колку пати соседните држави биле обвинети за организирање протести? Балканската политика не е иновативна со овие реторички алатки – таа е циклична. И секој циклус ги повторува истите грешки, само со малку поразлична синтакса.