САД нападнаа ирански радарски позиции близу теснецот Хормуз, откако соборија четири ирански дронови насочени кон поморскиот сообраќај во регионот. Целта беа надгледувачки инсталации кај Горук и островот Кешм – токму очите со кои Иран го следи едно од најосетливите грла на светската трговија. А кога едната страна гаѓа радари, другата гаѓа сè што гледа.

Иранската Револуционерна гарда возврати фрлајќи проектили кон американски бази во регионот и отворајќи оган врз четири танкери што се обиделе да поминат без дозвола. Противвоздушната одбрана на Кувајт пресретна проектили и дронови со непознато потекло, а во Бахреин завиле сирени и жителите добиле наредба да побараат засолниште. Тоа повеќе не е инцидент – тоа е војна што се прелева преку граници.

Иран тврди дека балистички ракети погодиле американски бази, но САД велат дека пресретнале шест проектили, а седмиот воопшто не стигнал до целта. Бројките, како секогаш во војна, зависат од тоа кој ги соопштува. Трамп пак мери на свој начин: „Сè уште имаат одреден број ракети и дронови. Би рекол, можеби 21 до 22 проценти од нивните ракети им останале.” Прецизност од дваесет и два проценти – како некој точно да ги изброил.

Зад воената драма стои бројка што нè засега сите: преку Хормуз минува околу една петтина од светската нафта, и тој проток сега е нарушен. Кога едно толку тесно грло се стега, цената на горивото скока низ цел свет – вклучително и на бензинските пумпи на Балканот. Војна илјадници километри подалеку, а сметката стасува и до нашите џебови.

Индиректните преговори меѓу Вашингтон и Техеран засега стојат во место. Иран бара укинување на санкциите, ослободување на замрзнати средства од 24 милијарди долари и пристап до своите пристаништа. САД бараат Иран прво да престане. И додека двете страни чекаат другата прва да попушти, танкерите горат, сирените завиваат, а светот повторно учи дека мирот на Блискиот Исток е најкршливата стока на пазарот.