Приказната за Рори Бирн, 22-годишен Ирец од округот Вотерфорд, е од оние што секој турист во регионот треба да ги слушне барем еднаш. По улична караница со друга група во Хрватска, Бирн е уапсен – неговиот пријател е пуштен, но тој останува во притвор. Проблемот не е само апсењето. Проблемот е што младичот има дијабетес тип 1 и му треба инсулин за да преживее.

Според неговото семејство, токму тој инсулин му бил ускратен во полицискиот притвор, иако пријателите секој ден го носеле до станицата. Мајка му, Нијам, тврди и дека синот бил физички нападнат додека бил заклучен, накусо однесен во болница, па вратен назад в затвор. Ирскиот пратеник Конор Мегинис бара итна интервенција, велејќи дека Бирн бил „неколку дена без инсулин”.

Хрватските власти од своја страна тврдат дека младичот одбил конзуларна помош – тврдење што семејството остро го демантира, стравувајќи дека таквата верзија служи за да не се документираат наводните повреди. Ирското министерство за надворешни работи потврди дека е запознаено со случајот и дека дава конзуларна поддршка. Две спротивставени приказни, а во средината – момче на кое можеби реално му се заканува живот.

За нас на Балканот ова е повеќе од вест за еден странец. Тоа е потсетник колку сме ранливи штом ќе се најдеме во туѓ притвор, зависни од тоа дали некој ќе се сети дека и притворениот е човек со право на лек. Ако ова му се случува на граѓанин на ЕУ, со ирска амбасада и пратеници што дигаат врева – што би било со обичен патник од овие простори, без никого да тропа на вратата? Прашањето не е пријатно, но е вистинско.