Дваесет милиони евра за прва фаза. Толку чини намерата на државата да ги собере своите разбиени информатички системи на едно место – во Национален дата-центар со инсталирана моќност под еден мегават.

Министерот за дигитална трансформација Стефан Андоновски инсистира на скалата: „Не зборуваме за дата-центар од хипер големина од 50 до 100 мегавати како што се комерцијалните дата-центри што се градат во светот, туку за мал дата-центар од помалку од еден мегават инсталирана моќност.” Максимумот за 20 до 25 години, вели тој, би бил пет мегавати.

Причината зошто воопшто се зборува за ова е поинтересна од самиот проект. Денес државните системи и опрема се распоредени низ повеќе од дваесет помали дата-центри и серверски локации. Дваесет посебни места на кои државата плаќа струја, ладење, непрекинато напојување, мрежна и серверска опрема, физичка и сајбер-безбедност, и одржување.

Андоновски тоа го спореди со управување со дваесет мали ниви расфрлани од Охрид до Куманово и од Скопје до Струмица – секоја бара опрема, луѓе, логистика и обезбедување.

Финансирањето доаѓа преку Планот за раст и Реформската агенда: околу 30 отсто грант, останатите 70 отсто се разгледуваат како поволно финансирање со меѓународни партнери. Изградбата е предвидена да трае 24 месеци, по завршување на еколошките проценки и изборот на локација. Миграцијата на системите нема да биде истовремена – прво критичните системи што сега се сместени во несоодветни услови.

Сега прашањата што соопштението не ги одговара. Кој ги држеше тие дваесет серверски соби сите овие години и колку чинеа вкупно? Ако сега се вели дека дел од државните системи се во „несоодветни услови”, кој ги доведе таму и што се случувало со податоците на граѓаните во тие услови?

Локацијата не е избрана. Проектот е во фаза на физибилити студија. Техничките параметри, вели министерот, ќе бидат јавно презентирани пред конечните одлуки. Тоа ветување вреди да се запамети – затоа што кај нас разликата меѓу ветено и презентирано обично се мери во години.