Руски Ил-76 од Министерството за вонредни ситуации слета на аеродромот „Константин Велики” во Ниш. Авионот е испратен во Србија по налог на Владимир Путин, за помош во гаснењето на шумските пожари.

Машината ќе биде ангажирана во Делиблатската песочара, во координација со Хеликоптерската единица на српското Министерство за внатрешни работи. Противпожарната верзија на Ил-76 може да носи до 42 тони, односно 42.000 литри вода или средство за гасење.

Бројката вреди да се задржи една секунда. Четириесет и два тона по лет – тоа е количина што ниту една земја во регионот не може да ја испорача сама.

Пожарот што не попушта

Огнот во Делиблатската песочара сè уште е активен, а силниот ветер ги отежнува обидите за ставање под контрола. Изгореле околу 4.000 хектари и покрај ангажманот на повеќе единици од земја и од воздух. Според проценките на стручњаците, ова може да биде најголемиот пожар забележан во ова заштитено подрачје.

Делиблатската песочара не е обична шума. Тоа е специјален резерват на природата, најголемата песочна површина од овој тип во Европа, со видови кои не растат никаде на друго место во регионот. Она што гори таму не се обновува за една сезона.

Кога помошта доаѓа со потпис

Претставник на руското Министерство за вонредни ситуации по слетувањето им се заблагодари на присутните за пречекот. Пречекот, впрочем, беше организиран – камери, снимки, соопштение дека авионот е испратен „лично по налог” на рускиот претседател.

И тука доаѓа делот што вреди да се именува гласно: за човекот чија куќа гори, потеклото на авионот не значи ништо. Четириесет и два тона вода се четириесет и два тона вода. Но за оние што го организираат пречекот, сликата на руски авион кој слета во Ниш вреди многу повеќе од водата што ќе ја истури над песочарата.

Тоа не е обвинение против помошта. Тоа е забелешка за тоа како помошта се пакува.

Регион што гори секое лето, а секое лето изненаден

Оваа сцена во некој облик ја гледаме секоја година низ Балканот – пожар што излегува од контрола, локални капацитети кои не се доволни, и потоа авион од странство како вест од прва страница.

Прашањето што ретко го поставува некој е поинакво: зошто ниту една земја од регионот немаше своја машина за таква работа кога затреба? Наместо тоа, секој јули и август чекаме да се појави нечиј туѓ авион и тоа да го наречеме солидарност.

Ветерот над песочарата не прашува кој плаќа. Но кога ќе згасне, некој ќе треба да ја пресмета сметката за тоа колку долго регионот се потпира на туѓи крилја.