Алба Дијаз објави видео во кое кажува дека добила шест килограми преку летото и дека ѝ е тешко да влезе во теретана. „Ми се врти во глава кога треба да одам во теретана“, вели таа. Не е тоа изјава на некој што случајно поминал покрај камера – таа е ќерка на дизајнерката Вики Мартин Берокал и на матадорот Мануел Дијаз, и цел живот живее пред објектив.

Реченицата што најмногу кажува не е онаа за килограмите. Таа е следната: „Ќе видат дека сум се здебелила шест килограми, дека ќе ме набљудуваат.“ Значи стравот не е од огледалото, туку од публиката. Тоа е точката во која инфлуенсерската работа престанува да биде работа и станува договор во кој телото е производ, а коментарите под објавата се извештај за квартал.

Она што го опишува за летото звучи познато на секој што некогаш се вратил од одмор со чувство дека нешто не си завршил. „Уживавме многу, сакаме да бидеме поприсутни. Јас бев многу среќна со пријателите и семејството, а истовремено ми предизвика анксиозност.“ Среќа и анксиозност во иста реченица, без противречност. Кој од нас не го знае тоа?

Индустријата што ја плаќа Алба Дијаз е истата што го произведува стравот од кој таа сега се брани. Прво ти продава слика на тело, потоа ти продава фитнес претплата за да го достигнеш, а на крајот ти продава содржина за прифаќање на себеси кога ќе се откажеш. Три производи, еден клиент, иста каса.

Нејзиниот заклучок е поостар од сето претходно: „Единствената личност на која ѝ должиш објаснување си ти самиот.“ Тоа е лесно да се напише во опис на објава, а тешко да се живее кога твојот приход зависи од тоа колку луѓе гледаат. Дали таа навистина верува во тоа, ќе се види по тоа што ќе објави за три месеци.

Сепак, вредно е што некој од таа страна на екранот го кажува тоа гласно. Балканските социјални мрежи имаат идентична економија со шпанските – само буџетите се помали, а притисокот е ист. Шест килограми не се вест. Тоа што шест килограми се доволни за да биде вест, тоа е веста.