Рим една недела ја става современата уметност пред Караваџо: Rome Art Week трае од 19 до 25 октомври, бесплатно, низ населбите на градот

Рим вообичаено се продава со Караваџо, Бернини и Микеланџело. Од 19 до 25 октомври Вечниот град ја менува витрината: Rome Art Week ги отвора галериите, фондациите, уметничките ателјеа и независните и институционалните простори низ градот, а изданието е бесплатно. Трикот е да не се трча низ цел Рим во еден ден, туку секој ден да се посвети на една населба.

Историскиот центар: старт меѓу палати

Gagosian на улицата Франческо Криспи е најмеѓународната точка на маршрутата. Maja Arte Contemporanea на Виа ди Монсерато нуди поинтимен поглед кон денешната уметност. Во The Floor – Modern Art Gallery, Пако Плутоне ја поставил изложбата „The Skin of Light“, за светлината истражувана низ различни медиуми. А во Палацо Браски, седиштето на Музејот на Рим меѓу Кампо де Фјори и Пјаца Навона, стои изложба на Кит Херинг за односот меѓу сликата, јавниот простор и популарната култура – отворена до 11 април 2027 година. Центарот се шета пеш, а палатите самите се дел од поставката.

Трастевере и Борго: фабрика и папа

Преку реката, Fondazione VOLUME! работи во поранешна индустриска зграда и секоја година ја претвора населбата во креативна лабораторија. Emmeotto Arte прикажува групна изложба „States of Uncertain Domesticities“, која домот го чита од политички и феминистички агол. Во Борго, на неколку чекори од толпите пред Ватикан, изложбата POPE ART го прикажува папата како икона на поп-културата – преку постери, графики, стрипови и мемиња. Иронијата се пишува сама.

Прати, Монти и Сан Лоренцо

Прати ја покажува помалку очигледната страна на неделата: асоцијации и ателјеа што ги отвораат вратите во населба со широки булевари и граѓанска архитектура. Меѓу нив се Otto Gallery, Fondazione Cervelli Ribelli и ателјето на уметникот Мишел Патрен. Во Contart Gallery е изложбата „FULGOR“ на аргентинската уметница Рената Шусхајм, посветена на телото, водата, светлината и преобразбата. За пауза, Café Sciascia на Виа Фабио Масимо работи уште од почетокот на минатиот век и е една од добро чуваните локални тајни.

На исток, Монти и Сан Лоренцо се посветени на младите и меѓународните автори. Galleria 291 Est/Inc. одбележува 20 години со „CAPITOLOVENTI“, изложба што е и визуелна историја на самата галерија. Interzone Galleria ја прикажува иранската уметница Сепиде Сарлак со „Il muro del tempo ha un foro“, за раселувањето, меморијата и распарчениот идентитет. Palazzo Merulana, поранешна палата претворена во простор за модерна и современа италијанска уметност, е на неколку минути од боемските улици на Монти, полни со дизајнерски студија, барови и мали продавници.

Мало биенале и фабрики на Остиензе

Кај Шпанските скали, галеријата на универзитетот Temple ја организира Tiny Biennale: дела од 20 на 20 сантиметри на тема „Memories“, по повод 60 години присуство на универзитетот во Рим. Биеналето го основала уметницата и професорка Сузан Мур пред 15 години, а последното издание беше во 2020 година. Донациите и продажбата на дел од делата одат за студентите по визуелни уметности.

Остиензе е римската верзија на индустриската населба што станала уметничка: поранешни фабрики и магацини сега се галерии и ателјеа. Studio Campo Boario ја поставува „Primo Round“, изложба што боксот го користи како повод за телото, движењето и играта на светлина и сенка. Тука е и MACRO, музејот за современа уметност без кој не може да се разбере денешната италијанска сцена. Љубителите на фотографија имаат своја рута: Унгарската академија на Виа Џулија ја покажува „ATA KANDÓ 1956“, фотографиите на Ата Кандо на бегалците од Унгарската револуција, а SottoSopra Art Studio Gallery во Сан Џовани го прикажува второто издание на „Codice Visivo“, со наслов „The Journey – Beyond the Map“.

Како до таму, каде да се јаде и спие

Од аеродромот Фјумичино возот Leonardo Express стигнува до станицата Термини за околу 30 минути, без застанувања. Метро линијата А е практична за Прати, Ватикан и Шпанските скали, линијата Б за Монти, Термини и Остиензе, а центарот и Трастевере се шетаат пеш.

За јадење: Trattoria Da Luigi на Пјаца Сфорца Чезарини е класична траторија со тераса, позната по cacio e pepe и аматричана. Во Bar Farnese кај Кампо де Фјори еспресото на шанк чини 2,50 евра. Ciampini, римски класик основан во 1958 година, е за појадок или попладневен пијалак. Tramae, на тераса во Palazzo Talìa близу фонтаната Треви, го води готвачот Марко Копола од Соренто – а тирамисуто се подготвува пред вас, на масата. За спиење: Villa Agrippina меѓу Трастевере и Ватикан стои на местото на античкиот имот поврзан со Агрипина, мајката на Калигула, и има ресторан Folie со карбонара на Лучано Монозилио. G-Rough е мал хотел во палата од 17 век кај Пјаца Навона, со мебел од четириесеттите до шеесеттите години, а Casa Monti има ентериер на француската дизајнерка Лаура Гонзалез и тераса на покривот со еден од најдобрите погледи на градот.

Ова е модел што не бара нови музеи ниту милионски буџети. Бара галерии и ателјеа што се договориле да ги отворат вратите во иста недела и да ја пуштат публиката внатре без билет. Дали Скопје, Битола или Охрид би можеле еден ден да направат нешто слично?