Вила од 500 квадрати во Милано: влез во форма на цилиндар, скали што лебдат и закривена библиотека што го крие телевизорот

Околу 500 квадрати во Милано, дело на студиото Paolo Frello & Partners. Ваков простор на повеќето читатели им изгледа како друга планета, и тоа е така. Но добрите куќи не се интересни поради квадратите, туку поради одлуките, а некои од овие одлуки работат и во стан од 60 квадрати. Вилата е замислена како непрекината низа простори: природна светлина, топло дрво, стакло, месинг и површини што рефлектираат.

Влез што не е ходник. Првото што го гледаш не е гардероба и закачалка, туку цилиндар. Кружниот волумен е обложен со дабови летви и пергамент осветлен однатре, а темниот издолжен тепих те води кон дневните простории. Обично влезот е просторот на кој последен се сеќаваме. Тука тој го дава тонот на целата куќа.

Скали што лебдат. Масивните дрвени скалила се закотвени за носечки ѕид и изгледаат како да висат во воздух. Оградата е од стакло по целата висина, за скалите да не тежат во просторот. Подни светилки стојат директно на подот, покрај црно-бело уметничко дело.

Дневна соба околу диван. Центарот е полукружен зелен диван на Gallotti & Radice, со стаклена масичка и сив тепих со долги влакна. Големите лизгачки стаклени врати ја отвораат собата кон градината, па зеленото однадвор и зеленото на диванот се читаат како еден простор.

Библиотеката што го крие телевизорот. Вистинската ѕвезда е црна библиотека по мерка, закривена, од под до таван и од ѕид до ѕид, со полици осветлени однатре. Телевизорот е вграден во темен централен панел и престанува да биде главното во собата. Колку домови на Балканот се наредени обратно, со целата соба свртена кон екранот?

Трпезарија зад стакло. Наместо ѕид, лизгачки стаклени врати Lualdi. Масата е по мерка, со плоча од зелено лакирано стакло, а околу неа стојат столиците Cab на Марио Белини за Cassina, во бордо кожа. Над неа виси светилка на Vibia, чии сфери се огледуваат во зеленото стакло, а лесни проѕирни завеси ја дозираат дневната светлина.

Уметноста како станар. Сопствениците собираат италијанска уметност. Слика на Валерио Адами во поп-стил е во трпезаријата, а дела на Фаусто Мелоти и Пјеро Дорацио стојат низ куќата. Просторот е сместен околу нив, а не обратно.

Кујна во црно. Кујната е монолитен волумен во мат црно и нерѓосувачки челик, со огледална задна плоча, челичен аспиратор, отворени полици и шанк со столчиња за појадок. Тука нема ништо рустично ни носталгично. Тоа е машина за готвење што знае како изгледа.

Бањите одат во две спротивни насоки. Тоалетот за гости е бел, со текстурирани ѕидови, огледало со органска форма, бел мијалник на плоча и глобуси што висат на различна висина. Главната бања оди кон темното: метална облога осветлена одзади, зачадено стакло, темен мермер и црна вградена батерија.

Спалните и последната скала. Главната спална соба е топла и обвива: тапацирани плакари, дрвени панели и дабово узглавје со ниша за книги и светилка за читање. Бела спирална скала води од собата на ќерката до поткровјето, единствениот детал во куќата што наликува на детска игра.

Вила во Милано нема да стане стан во Аеродром. Но три работи се префрлаат: светлина зад полиците, лизгачко стакло наместо ѕид и телевизор на темна подлога за да не биде првото што го гледаш. За тоа не се потребни 500 квадрати, само одлука.