Qeveria e re e Hungarisë vendosi të mos i paguajë Viktor Orbanit pagesën e largimit të përcaktuar me ligj prej 107.000 eurosh. Dhe këtu nuk ka asgjë rastësore - ligjin e ka miratuar vetë qeveria e Orbanit, kur kishte shumicën. Tani kryeministri i ri Peter Magyar thotë: ka ligj, por nuk kam ndërmend ta zbatoj.

Logjika e Magyarit është e prerë dhe e thjeshtë: „Nuk e konsideroj të drejtë të paguhen kaq para për politikanë pas të cilëve mbetën vetëm borxhe dhe skema korrupsioni”. Përkthim: rregullin e ke bërë për veten, tani të qëndron kundër. Këndvështrimi tjetër - që e drejta duhet të vlejë edhe kur nuk dëshiron të vlejë - këtu nuk gjen vend.

E djathta dhe e majta politike hungareze kurrë nuk kanë qenë kaq dramatikisht të ndara. Orbani sundoi katër mandate, ndërtoi një sistem ku oligarkët miqësorë përfitonin dhe mediat e pavarura mbylleshin. Magyar, lider i partisë TISZA, erdhi në pushtet me premtime për prishjen e asaj strukture - dhe gjëja e parë që bëri është shkelja e një ligji që e ka shkruar vetë Orbani.

Për lexuesin ballkanik kjo është një dramë e njohur. Kur ndryshon pushteti, të rinjtë zbulojnë se të vjetrit u kanë lënë shumë miniera ligjore. Një pjesë i zbatojnë - me keqardhje që nuk mund t'i shmangin. Një pjesë i injorojnë - me justifikimin se nuk janë morale. Cila nga këto dy qasje është më e saktë? Pyetja është retorike.

Analistët presin që veprimi i Magyarit të hasë në mbështetje të madhe publike. Hungarezët, si gjithë njerëzit në rajon, janë lodhur nga sistemet ku politikanët e përkufizojnë veten si kastë e veçantë. Pyetja është sa do të zgjasë ai disponim - historia thotë se qeveritë e reja sillen si të vjetrat, vetëm me emra të tjerë në faturat. Magyar tani duhet të dëshmojë se është përjashtim. Shanset për këtë në anët tona janë të njohura.