Një dokument diplomatik i rrjedhur hapi një pyetje që nuk ka të bëjë me „të kaluarën e largët", siç përpiqen ta paraqesin - por me sigurinë e një familjeje dhe me atë se kush i ruan sekretet në diplomaci. Bëhet fjalë për një notë verbale të lidhur me vizitën e janarit të kryeministrit Hristijan Mickoski dhe familjes së tij në qendrën e skive Pamporovo në Bullgari.

Dokumenti, i dërguar nga ambasada maqedonase në Sofje te MPJ-ja bullgare, përmbante detaje të ndjeshme sigurie - emrat e sigurimit, automjetet, pajisjet e komunikimit dhe armët që mbartnin. Me fjalë të tjera, pikërisht ajo që nuk duhet të dalë kurrë në publik, sepse zbulon se si mbrohet një kryeministër.

Ministria e Punëve të Jashtme e Bullgarisë u distancua, duke pretenduar se dokumenti nuk vjen prej saj dhe se bëhet fjalë për ngjarje që „kanë kaluar prej kohësh". Njëkohësisht theksuan se i japin „rëndësi të madhe mbrojtjes së korrespondencës diplomatike". Por fakti mbetet i papërshtatshëm: nota mund të kishte rrjedhur ose nga ambasada maqedonase ose nga MPJ-ja bullgare - opsion i tretë nuk ka.

Këtu fillon problemi i vërtetë. Kur të dhënat e sigurisë për një kryeministër rrjedhin mes dy shteteve që gjithsesi kanë marrëdhënie të tensionuara, pyetja „e kujt është faji" është më pak e rëndësishme se pyetja „kush ka tani qasje në ato informacione". Në vend që ta hedhin topin nga njëri te tjetri, qytetarët meritojnë një përgjigje: si ndodhi kjo dhe çfarë ndryshon që të mos përsëritet? Distancohu sa të duash - dokumenti i rrjedhur mbetet i rrjedhur.