Presidentët amerikanë rrallë shkojnë personalisht në aeroport për të pritur një lider të huaj. Donald Trampi këtë e bëri për Si Xinpingun. Në bazën ushtarake Joint Base Andrews, Trampi dhe zonja e parë Melania e prisnin presidentin kinez dhe bashkëshorten e tij Peng Liyuan menjëherë pranë aeroplanit: qilim i kuq, gardë nderi, orkestër ushtarake që interpretoi himnin amerikan dhe atë kinez dhe dy fëmijë me lule.

Pastaj erdhi pjesa që nuk është protokoll, por mesazh. Ndërsa të dy qëndronin krah për krah në pistë, mbi ta me zhurmë të fortë fluturuan dy bombardues strategjikë amerikanë B-1. Në pistë njëkohësisht ishin rreshtuar gjashtë aeroplanë luftarakë F-22 dhe gjashtë F-16. Shtrëngim duarsh, përkëdhelje miqësore në shpinë - dhe demonstrim i fuqisë ushtarake amerikane, i servirur në qilim të kuq.

Trampi në mënyrë të ngjashme vitin e kaluar në Alaskë e priti presidentin rus Vladimir Putin. Pra, pritja solemne nuk është shpërblim për sjellje të mirë, por mjet. Pyetja është çfarë dëshiron Trampi të fitojë me të këtë herë.

Pas ceremonisë: një listë mosmarrëveshjesh

Pjesa kryesore e vizitës shtetërore tre ditore vijon në Shtëpinë e Bardhë: një ceremoni e re solemne, bisedime pas dyerve të mbyllura dhe darkë shtetërore. Në tryezë janë tarifat, tregtia, metalet e rralla të tokës, çipat e përparuar, inteligjenca artificiale, Tajvani dhe marrëdhëniet e Kinës me Iranin dhe Rusinë. Me fjalë të tjera, pothuajse gjithçka për të cilën grinden dy fuqitë më të mëdha.

Si nuk vjen duarbosh. Atuti më i fortë i Pekinit janë metalet e rralla të tokës, kyçe për elektronikën, automjetet dhe pajisjet ushtarake. Kina dominon në përpunimin e tyre dhe në muajt e fundit, me kufizime të eksportit, tregoi sa shumë varet industria amerikane nga furnizimet kineze. Tani qasjen më të lehtë në këto metale mund ta ofrojë si lëshim - në këmbim të zbutjes së një pjese të kufizimeve tregtare dhe teknologjike amerikane.

Atuti i dytë është bujqësia. Kina tashmë është zotuar për blerje të mëdha të sojës amerikane, ndërsa bisedohet edhe për import shtesë të produkteve bujqësore amerikane me vlerë miliarda dollarë. Në tryezë është edhe kthimi i mundshëm i naftës dhe gazit amerikan në tregun kinez, ku importi ra ndjeshëm pas tarifave të reja. Për Trampin ky është mall ideal: i matshëm, i dukshëm dhe politikisht i dobishëm, sepse shkon drejtpërdrejt te fermerët amerikanë.

Pekini në këmbim do të kërkojë lehtësimin e kufizimeve amerikane për eksportin e çipave të përparuar dhe teknologjive të tjera në Kinë. Pikërisht kontrolli i gjysmëpërçuesve është një nga armët kryesore me të cilat Uashingtoni përpiqet ta ngadalësojë zhvillimin kinez të inteligjencës artificiale dhe teknologjisë ushtarake. Prandaj nuk pritet një marrëveshje e madhe përfundimtare, por një varg lëshimesh të kufizuara me të cilat të dyja palët do ta zgjasin periudhën e paqes relative tregtare.

Tajvani: tema për të cilën nuk ka qilim të kuq

Pyetja më e rrezikshme mbetet Tajvani. Kina ishullin e konsideron pjesë të territorit të saj dhe nuk e përjashton forcën për ta marrë, ndërsa SHBA-ja i shet armë Tajvanit dhe kundërshton ndryshimin e dhunshëm të gjendjes aktuale. Uashingtoni, nga ana e vet, e shtyn Pekinin për shkak të blerjes së naftës iraniane dhe eksportit të mallrave me përdorim të dyfishtë në Rusi. Trampi në muajt e fundit përsërit se dëshiron marrëdhënie të drejtpërdrejtë me Siun dhe se bisedimet mes të dyve janë të domosdoshme që rivaliteti ekonomik dhe strategjik të mos shndërrohet në krizë më serioze.

Bombarduesit mbi pistë ishin për kamerat. Marrëveshja, nëse do të ketë, do të shkruhet në një dhomë pa to. Ballkani këtë skenë e di përmendsh: të mëdhenjtë shtrëngojnë duart para objektivave, ndërsa kush çfarë fitoi mësohet më vonë - nëse mësohet fare.