DoorDash го купува Instacart за 17 милијарди долари: апликацијата за ручек од ресторан сега сака да ти го полни и фрижидерот

DoorDash, апликацијата за достава на храна од ресторани, го купува конкурентот Instacart, сервисот за онлајн-достава на намирници. Вредноста на зделката е 17 милијарди долари (околу 14,7 милијарди евра), односно 65 долари за секоја акција на Instacart. Одборите на двете компании веќе ја одобрија.

Instacart на берза вреди нешто над 13 милијарди долари, а неговата акција е 25 отсто погоре од почетокот на годината. Значи, DoorDash плаќа премија од неколку милијарди, а Instacart продава додека цената е висока, пред конкуренцијата во доставата на намирници да стане уште посурова. Според Bloomberg, Instacart претходно разговарал и со Uber, но се повлекол од тие преговори.

Тони Сју, извршниот директор на DoorDash, зделката ја продава со авокадо. „Намирниците се една од најтешките работи да се направат добро онлајн“, вели тој. „Некој мора да избере зрело авокадо, да најде замена што и самиот би ја избрал и да го донесе сладоледот пред да се стопи.“ Шефот на Instacart, Крис Роџерс, потсетува дека компанијата 14 години им помагала на продавниците „од сите големини“ да се натпреваруваат.

Планот е брендот и апликацијата на Instacart да останат, како и неговите технолошки производи за трговците. Продавниците би можеле со софтверот на Instacart да градат свои онлајн-продавници и рекламни бизниси, а со доставувачите на DoorDash да испорачуваат поевтино. Сју заврши со „кога повеќе луѓе купуваат локално, повеќе пари остануваат локално“ – реченица што звучи чудно од платформа што заработува на секоја порачка меѓу купувачот и продавницата. И кога и софтверот и доставата се во исти раце, кој ги пишува условите за маркетот?

До вистинското спојување има време: зделката се очекува да се затвори кон крајот на 2027 или во првата половина на 2028 година, а дотогаш двете компании работат одделно. Година и пол е доволно долго за американските регулатори да се запрашаат што значи кога доставата на ручекот и на неделниот пазар завршува кај една компанија. Дали ќе прашаат, или ќе им биде доволно ветувањето за парите што „остануваат локално“?