Паскуа Ортега е едно од најпрепознатливите имиња во шпанскиот интериерен дизајн на последните три децении. Сега, за прв пат, тој ја отвора својата приватна резиденција во мадридскиот Барио де лас Летрас – литерарната четврт каде живееле Сервантес и Лопе де Вега – и ги покажува просториите кои од 19-ти век доцна, преку низа реставрации, ги претворил во спој на лично студио и семеен дом.

„Беше стар, полуразрушен објект. Веднаш се заљубив”, вели Ортега за моментот кога го купи дворецот пред повеќе од 30 години. Реставрацијата траеше две години – и тоа со постоен дизајнерски тим. „Не правев работи за други и истовремено за себе. Откако се решив, се посветив целосно.” Резултатот е простор кој не личи на туристичка локација или на студио за фотографирање. Изгледа како жив дом, со деца на сестрата кои наминуваат, со кујна каде се готви секој ден.

Главната просторија – Црвен Салон – е најфотогеничната. Памучен дамаст на ѕидовите, библиотеки во стилот на Карлос IV од 18-ти век, и софи во длабоко црвено-розе – не на туристички бордел-начин, туку на стариот шпански аристократски начин. Над каминот – големо огледало во позлатена рамка. Под прозорецот – книги расфрлани како да некој штотуку прочитал, не како декорација.

Централниот двор е изненадувачка особина за градска куќа. Има лимонови дрвја и камелии, со железна решеткеста ограда која создава прозрачен ефект – надвор и внатре едновремено. Од салонот гледате на дворот низ прозорци со оловно решеткасти стакла – оригинални од 19-ти век, реставрирани делумно. „Тоа е мојата соба за размислување”, вели Ортега. „Без неа, ова место немаше да биде дом.”

Студиото на приземјето е интегрирано во резиденцијата – не како посебен ентитет туку како природно продолжение на дневните простории. „Моето студио претставува многу повеќе од работно место. Тоа е жив одраз на мојата креативна активност”, вели тој. Тоа е интересно прашање за дизајнери: каде завршува работата и каде почнува домот? За Ортега, очигледно, нема линија.

Куќата има и формална трпезарија со две маси – една за интимни вечери, една за поголеми собранија – и популарно бар каде гостите природно се собираат. „Имам среќа да припаѓам на семејство кое е многу обединето и многу сакано”, додава Ортега. Со четирите деца на сестрата кои живеат тука повремено, дворецот не функционира како музеј. Тоа е негова највистинска победа.

За младите дизајнери, Ортега има едноставен совет: „Особено ме интересира да го споделам наученото, да го пренесам мојот труд на новите генерации.” Куќата сега се отвора за ограничени посети – не како комерцијална атракција, туку како приватна понуда за студенти на дизајн и архитектура. Тоа е знак на ситна, скриена грижа за наследството – токму она што другите дизајнери најчесто не го прават.