Кога во Битола само тројца ученици се запишаа во земјоделско училиште, проблемот не остана само локален – стигна до министерката за образование. Весна Јаневска порача дека со ангажман на наставниците учениците можат да се задржат на соодветните образовни насоки, но истовремено јасно кажа дека законот мора да се почитува: „Не можеме да дозволиме да постои паралелка со тројца ученици.”

Министерката нагласи дека нејзините зборови не се критика кон наставниците, туку барање за акција. „Кога велам дека наставниците треба да покажат ангажман, не ги критикувам, туку ги молам да направат нешто за да ги задржат нашите деца на вистинските места”, рече Јаневска. Според неа, потребна е директна комуникација со учениците што завршуваат основно – да им се објасни што е земјоделството, што ќе учат и какви се можностите за вработување.

Сликата има поширока димензија. Пелагонија е едно од упориштата на македонското земјоделство и ѝ требаат млади за развој, истакна министерката, повикувајќи се на примери на училишта што од најниско рангирани станале препознатливи благодарение на посветеноста на наставниците. Идејата е јасна – младите да разберат како со знаење можат да го модернизираат земјоделството.

Сепак, тука се судираат две вистини. Едната е дека наставник може да инспирира; другата е дека ниту еден наставник не може сам да поправи струка што со години се распаѓа поради ниски плати, неизвесност и отселување. Ако земјоделската паралелка во Битола има само тројца ученици, прашањето не е дали наставниците доволно се трудат – туку зошто едно дете воопшто би избрало иднина во струка што самата држава со децении ја запоставува. Ако не се запише никој, паралелката следната година се сели во регионалниот центар. А со неа се сели и уште едно парче иднина од градот.