Додека светот гледаше во финалето на Светското првенство, руското Министерство за одбрана реши да испрати своја порака – и таа немаше врска со фудбал. По комбинираниот напад врз Киев, Киевскиот регион и Одеската област, Москва објави фотографија со натпис „Денес секако не е финалето” и додаток: „Ова не е фудбал.”

Тонот е намерен. Пораката не е воена туку психолошка – осмислена да покаже дека додека едните навиваат, другите газат гас. Тоа е сцена што Балканот добро ја познава: моќта што сака да биде видена, што не гаѓа само цели, туку и нерви.

Според соопштението, руските сили тврдат дека погодиле воено-индустриски објекти, логистички центри и складишта за гориво, наводно користени за производство на ракети и дронови за украинската армија. Во Киев како цели се наведени претпријатијата „Радионикс”, „Спецоборонмаш” (во склоп на холдингот „Артем”), фабриката „Меридијан” именувана по Сергеј Королјов и „Оаклајн”. Москва тврди дека тие произведуваат системи за навигација и делови за нападни дронови.

Министерството посочи и иновациски терминал на „Нова пошта” во Киев како цел, тврдејќи дека таму се складирале компоненти за дронови и системи за радио-електронско војување. Погоден е и логистички центар во Тарасовка во Киевскиот регион, како и резервоари со гориво во пристаништето „Јужни” во Одеската област.

Ниту еден од овие наводи не може независно да се потврди – тврдењата за „високопрецизно оружје” и „сите цели погодени” се стандарден дел од секое вакво соопштение, без разлика која страна го издава. Токму затоа вреди да се внимава: во војна, првата жртва секогаш е проверливоста.

Она што останува е тонот. Кога една држава своите ракети ги пакува во порака за фудбалско финале, тоа не е информација – тоа е претстава. А претставите се прават за публика. Прашањето е само дали таа публика седи во Киев, во Москва, или пред секој екран во светот што ја чекал топката, а добил чад.