Детето собира до 5.000 денари дневно, добива до 30: невладина алармира за организирано питачење во Охрид и Струга

Охрид и Струга се меѓу најкритичните места за детско питачење во државата, тврди Илија Јовановиќ од невладината организација „Градиме иднина“. Според него, во Охрид во моментов има меѓу 20 и 30 питачи, а во Струга меѓу 15 и 30. Меѓу нив има и новороденчиња и деца од три до 15 години.

Децата, вели Јовановиќ, се носат од други градови. „Најголемото дувло е во Охрид, каде што ги носат од Тетово, Гостивар, Струга, Битола, Ресен, Прилеп, Велес, Кичево и Дебар. Има организирана шема“, тврди тој.

Работно време од осум часа

Бројките што ги изнесува здружението звучат како извештај од фабрика, не од улица. Децата поминуваат и по осум часа дневно на раскрсниците. Едно дете собира од 3.000 до 5.000 денари на ден, а за себе добива од 10 до 30 денари. „На крајот добиваат и ќотек, а останатите, поголеми суми завршуваат кај нивните шефови и организатори“, вели Јовановиќ.

Најтешкиот дел од неговите тврдења се однесува на девојчињата. „Има девојчиња кои, според нашите сознанија, се злоупотребуваат и за сексуални услуги. Имаме сознанија дека за таа цел се изнајмувале и апартмани“, вели тој. Овие наводи допрва треба да ги потврдат надлежните институции.

Институциите се известени

Здружението вели дека ги известило полициските станици во Охрид, Струга, Кичево и Дојран и дека СВР Охрид веќе постапува. Според Јовановиќ, Министерството за труд и социјална политика и МВР спроведуваат поголема акција низ државата, од град во град.

Проектот на здружението трае пет години. Според нивните податоци, бројот на деца што питачат низ државата е намален од околу 2.000 на околу 700. Тоа е напредок. Но 700 деца секој ден на улица не се бројка што некој смее да ја прогласи за успех.

Кога детето ќе биде затекнато на улица, објаснува Јовановиќ, прво се носи во здравствена установа, потоа шест часа се задржува во полициска станица за да се утврди идентитетот, а потоа го преземаат инспекторите за малолетници и социјалните служби. Полицијата поднесува кривични пријави и ги предупредува родителите, но како најголема кочница за трајно решение се посочуваат бавните судски процеси.

Токму тука е суштината. Ако шемата е организирана – со деца донесени од цела западна Македонија, со „шефови“ и со изнајмени апартмани – тогаш ова не е прашање за социјален работник, туку за обвинител. Дете може да се тргне од раскрсницата за еден ден. Организатор што не е осуден утре носи друго дете.

Здружението предлага дневни центри и вклучување на децата во образованието и во системот за социјална заштита. Но пред сè, јавноста заслужува одговор на едно прашање: колку организатори на детско питачење досега завршиле пред судија?