Водно не е само планина над Скопје. Тоа е зелениот појас што го штити градот од ерозија, белите дробови што секој викенд ги полнат скопјани. Затоа секоја одлука што дозволува градба на неговите падини не е локална урбанистичка ситница – таа е прашање за безбедноста на целиот град. А Советот на Општина Центар токму такво зелено светло даде: со 13 гласа „за” и девет „против” го изгласа Нацрт-деталниот урбанистички план за градската населба Барутана.

Според граѓанската иницијатива „Шанса за Центар”, новиот план дозволува изградба на уште 25 големи објекти во подрачје означено дека е под влијание на ерозија, од кои 24 се приватни куќи. „Социјалдемократите и демохристијаните заедно сметаат дека правото на сопственост и градење е поважно од правото на граѓаните да бидат безбедни и Водно да не им се сруши на глава”, реагираат од иницијативата. Тврда реченица, но зад неа стои конкретен ризик – ерозија и лизгање на земјиштето што, како што предупредуваат, може да има последици за целиот град.

Кој гласаше како

Гласањето кажува повеќе од самиот план. Против гласаа советниците на „Шанса за Центар”, Левица, ЗНАМ и уште двајца членови на Советот – еден од ВМРО-ДПМНЕ и еден од СДСМ. Значи двете најголеми партии, освен тие поединци, застанаа на иста страна кога станува збор за градба на Водно. Кога опозицијата и власта неочекувано се согласуваат, вреди да се праша – кому му служи таа согласност?

Градоначалникот на Општина Центар, Горан Герасимовски, ја брани одлуката. Според него, не станува збор за отворање нова урбанизација, туку за коригирање на постојно решение. Тој истакна и дека на една запленета парцела наместо луксузни апартмани е планиран дом за стари лица, а дека парцелите на Водно ќе служат за обични граѓани, а не за хациенди. Објаснување што има своја логика – но и кое ќе се мери по тоа што реално ќе се изгради, а не по тоа што се вети на седница.

Нацрт-планот сега оди на јавна анкета, каде граѓаните ќе можат да изнесат забелешки, по што следува конечна верзија. Тоа е моментот кога зборот го имаат оние што живеат под и околу Водно. Историјата на скопското градење нè научи дека „коригирање на постојно решение” премногу често значело нова бетонска површина таму каде претходно имало зеленило.

Затоа прашањето не е дали Герасимовски има добра намера. Прашањето е дали институциите се способни да одолеат на притисокот за градба таму каде природата вели „не”. Секое навлегување во шумскиот појас на Водно е облог со ризик – а ризикот, кога станува збор за ерозија над град од половина милион луѓе, не се плаќа само со пари.