На вчерашниот протест за полагање на правосудниот испит на албански јазик, она што започна како мирно собирање на студенти албанци пред Министерството за правда, заврши со физички инциденти, тепачки и три приведени лица. Сцените се ширија по социјалните мрежи – удари, влечење по облека, и моментот кога полицијата уапсила учесници во инцидентот.

Протестот започна на плоштадот Скендербег и тргна низ центарот на Скопје кон Министерството за правда. Транспаренти со пораки како „Не ни ги пипајте иднините” и осудувања на разликата помеѓу правото и практиката. Студентите јасно најавија: нема да престанат додека не им се прифати барањето да полагаат правосуден испит на нивниот мајчин јазик.

Владиниот ВЛЕН партиски одговор беше предвидливо дипломатски: ко-претседатели се сретнаа со премиерот Христијан Мицкоски, владата заверуваше дека ќе побара „решенија усогласени со Уставот” преку „заеднички, мудри и достоинствен пристап”. Превод на разбирлив јазик: ќе се чека, ќе се преговара, и можеби пред следните локални избори ќе се појави решение.

Министерот Даут Беќири отиде понапред – изјави дека наскоро правосудниот и сите стручни испити ќе можат да се полагаат и на албански јазик. Изјавата звучи добро. Прашањето е – кога? Зборот „наскоро” во македонската политика е најрастегливиот термин. Може да биде месец, може да биде четири години.

За македонските граѓани, без оглед на јазик, прашањето е пошироко. Полагањето на стручни испити на албански јазик веќе постои во некои сегменти (медицина, образование). Зошто токму правосудството толку долго се одолева? Можно ли е дека судовите имаат потреба од албански адвокати кои се полагаа на македонски за да можат да преведуваат на странки? Тоа е дискриминација прикриена како „технички детал”.

А тепачката на протестот? Тоа е знак дека ниту мирните протести веќе не остануваат мирни. И тоа е сериозен сигнал за тоа како различните заедници во Македонија се чувствуваат – неуслишани, и сѐ помалку склони на трпение.