Македонската политичка реторика повторно ескалира кон класичниот терен – „национално предавство”. ВМРО-ДПМНЕ ја обвини опозициската СДСМ и нејзиниот лидер Венко Филипче за лицемерие во поглед на односите со Бугарија. Поводот – изјавите на СДСМ во кои сегашната власт се обвинува дека ги блокира европските аспирации.

„Лицемерието на СДСМ и Венко Филипче нема крај”, соопшти владејачката партија. „Додека зборуваат за европскиот пат на државата, ги кочат и не ги поддржуваат законите од реформската агенда во Собранието.” Класичен PR удар – наместо разговор за политички разлики, се води дискусија околу мотивите.

Од ВМРО-ДПМНЕ отидоа и до симболичниот удар – „СДСМ и Филипче се додворуваат на Бугарија и испраќаат порака дека се спремни за ново национално предавство.” Зборот „предавство” во македонски политички јазик не е реторика – е оружје. Политичарите го употребуваат за да ја делегитимизираат опозицијата, а не за да отворат дебата.

Контекстот е јасен. Бугарија продолжува да го блокира европскиот пат на Македонија заради идентитетски прашања – јазик, историја, националност. ВМРО-ДПМНЕ го критикува секого што се обидува да преговара со Софија како „предавник на интересите”. Истовремено, владата самата мора да преговара со Бугарија ако сака да го отвори европското пуштање. Парадокс: тие што викаат „предавство” се истите кои треба да го преговараат тоа со Бугарија.

СДСМ во меѓувреме инсистира дека ја користи реторичка нишка за реал политика. „Додека Филипче не слушнал дека Бугарија го негира македонскиот идентитет, и покрај многубројните изјави од бугарски официјални претставници каде отворено се негира идентитетот, Гоце Делчев, покрај барањата на Бугарија за промена на учебниците и покрај оспорувањето на јазикот – тогаш се враќаме на старото прашање: со кого зборуваме?”, е парадигматскиот одговор кој фали логика.

За граѓанинот, дискусијата е стара и износена. Македонија е во европскиот ангажман повеќе од две децении. Секоја влада има свои причини да тврди дека другата го „предала” процесот. И секоја влада, кога ќе дојде на власт, мора да преговара со истите услови. Прашањето за читателот не е „кој е предавник”, туку – дали политичкиот речник на македонската политика има капацитет за нешто над „предавство”? Засега изгледа дека нема.