Летото во Македонија сè почесто не почнува со календар, туку со чад на хоризонтот. За еден ден источниот дел од земјата гореше на повеќе места одеднаш, а сликата стана позната до непријатност: суви површини, ветар и оган што трча побрзо од секое противпожарно возило.

Според Центарот за управување со кризи, до попладнето беа регистрирани три активни пожари на отворен простор – кај пробиштипското село Неокази, во централното градско подрачје „Исар” во Штип, и кај селото Новоселани во општина Чешиново-Облешево. Пожарот во Штип беше особено загрижувачки токму затоа што избувна во централниот дел на градот. Противпожарните екипи беа упатени на сите три локации.

Но вистинската штета веќе беше нанесена претходниот ден. Големиот пожар кој беснееше во атарите на пробиштипските села Неокази, Бучиште и Ратавица изгоре овоштарници, житни култури, лозја, пчеларници и една куќа. Тоа не се „ниска вегетација” и статистика – тоа се луѓе чија цела годишна работа исчезна за неколку часа, без гаранција дека некој ќе им ја надомести.

И тука доаѓа прашањето што секое лето се повторува без одговор. Пожарите не се изненадување – тие се најавени со секој сушен ден и секоја временска прогноза. Зошто тогаш секоја година системот реагира како да го затекнува нешто ново? Каде се превентивните противпожарни појаси, чистењето на теренот, следењето на ризичните атари пред, а не откако ќе плане?

Кревкоста на летната безбедност не е природна непогода – таа е избор. Природата само чека сув ден и малку ветар. Сè друго – подготвеноста, превенцијата, брзината на реакцијата – зависи од нас. А додека тоа не се сфати сериозно, секое лето ќе носи истиот чад и истите изгорени лозја, со различни имиња на селата.