Една семејна трагедија во скопската населба Чаир повторно го отвора прашањето што институциите најмногу сакаат да го избегнат: колку пати мора да се пријави семејно насилство пред некој навистина да реагира?

Синоќа, 31-годишен маж е осомничен дека со нож го усмртил својот татко. Според информациите од истрагата што ги пренесоа повеќе медиуми, трагедијата се случила откако 52-годишниот татко, под дејство на алкохол, физички ја нападнал сопругата. Синот, во обид да ја заштити мајка си, му нанел повеќе убодни рани. МВР потврди дека околу 23 часот на подрачјето на Полициската станица Бит Пазар бил лишен од слобода 31-годишникот, а телото на починатиот е предадено на обдукција.

Најтешкиот детаљ не е самиот чин, туку она што му претходело. Според извори блиски до истрагата, таткото и претходно бил пријавуван за семејно насилство – случаи што биле евидентирани од надлежните институции. Значи системот знаел. Знаел дека во таа куќа има насилство, знаел дека има ризик – и сепак работите стигнале до нож и мртво тело. Кога една семејна тревога е позната на институциите, а сепак завршува вака, тоа не е само лична трагедија – тоа е и институционален пропуст.

Истрагата ќе утврди сè, и не е на никого однапред да пресудува. Но пошироката слика е позната и болно повторлива: пријавите за семејно насилство често завршуваат во фиока, со забелешка и без вистинска заштита за жртвите. Секоја ваква трагедија доаѓа со истата тивка порака – можеше да се спречи. Прашањето што институциите мора да си го постават не е „кој е виновен сега”, туку „зошто предупредувањата, кога веќе постоеле, не значеа ништо додека не беше предоцна”.