Еден гром, петнаесет хектари. Толку беше потребно вчера кај селото Макреш, во општина Старо Нагоричане, за да се претворат стрништето, сувата трева и нискостеблестата шума во пепел. Никој не фрлил фас, никој не запалил гуми, никој не палел нива за да ја исчисти. Едноставно удрил гром – и теренот бил толку сув што остатокот го завршил самиот.

Гаснењето траело од 15:10 до 19:55 часот. Речиси пет часа. Со две противпожарни возила и шест пожарникари. Толку има Територијалната противпожарна единица во Старо Нагоричане да фрли врз пожар од петнаесет хектари. За среќа, им помогнале и двајца жители од селото – двајца луѓе кои не се пожарникари, немаат опрема и никој не им плаќа за тоа, но излегле затоа што огнот им се приближувал кон дворовите.

Шест плус двајца. Осум луѓе. Сметката е брутална кога ќе ја ставите до бројката од петнаесет хектари.

Од противпожарната единица информираат дека пожарот е целосно локализиран и ликвидиран и дека нема опасност од повторно активирање. Тоа е добра вест и таа треба да се каже јасно: екипата си ја заврши работата. Прашањето не е за нив.

Прашањето е што ќе се случи следниот пат кога громот ќе удри на две места истовремено, или кога ќе удри на терен подалеку од селото каде нема двајца доброволци со лопати. Оваа сезона на високи температури дури почнува, а надлежните веќе апелираат граѓаните да внимаваат – што е точно, но и малку иронично во случај каде граѓанинот нема никаква улога. Громот не чита апели.

Сувата вегетација е она што од искра прави стихија, и таа сувост не е тајна. Се знае секој јули. Прашањето кое останува виси: колку вакви интервенции може да издржи една единица со две возила пред некоја од нив да не заврши со зборовите „нема опасност од повторно активирање“?