Владимир Зеленски слета во Белград, а протоколот кажа повеќе од секое соопштение. Не го пречека претседател, не го пречека премиер – го пречека министерот за рударство и енергетика. Порака сама по себе: ова не е политичка посета, ова е трговски разговор. И токму затоа вреди да се гледа внимателно.

Србија со години ја игра истата игра – едната нога во Брисел, другата во руската гасна инфраструктура, а раце подадени кон сите. Посетата на Зеленски не ја реши таа дилема, туку ѝ даде уште еден слој. Белград може да покаже дека соработува со Европа, а притоа ништо да не потпише против Москва. Стратешка двосмисленост, спакувана во работна средба.

Оружјето е приказната што сите ја знаат

Српската воена индустрија е најголемата и најразвиената во регионот, а извозот на муниција што на крајот завршува во Украина се мери во стотици милиони евра – според проценките, близу една милијарда. Официјално, Белград не испорачува оружје на завојувана страна. Практично, посредниците ја завршуваат работата и никој не поставува непријатни прашања. На маса беше и заедничка фабрика за дронови, со израелско учество.

Но вистинската тема беше гасот

Украина седи на подземни складишта за гас што сами по себе носат речиси една третина од целиот европски капацитет. Тоа не е ситница – тоа е инфраструктура каква што ниту една друга европска држава не може да ја реплицира преку ноќ. Србија сака да ја намали зависноста од рускиот гас и гради интерконекции со Бугарија, Романија и Македонија. Во таа сметка, украинските складишта се последното парче што недостасува.

Затоа Македонија е дел од оваа приказна дури и кога никој не ја спомнува во насловите. Гасната мрежа што се гради низ регионот не признава политички симпатии – таа само поврзува цевки. Кој ќе биде на крајот од цевката и под чии услови, тоа е прашањето што ќе се решава во следните години, не денес.

Косово беше цената на билетот

Зеленски јавно потврди дека Украина не го признава еднострано прогласеното независно Косово и дека таа позиција не се менила. За домашната српска публика, тоа беше главниот наслов на вечерта. За Приштина, тоа беше удар што дојде од најнеочекуваната страна – од земја на која Косово ѝ даваше поддршка од првиот ден од инвазијата.

И тука се гледа целата логика на средбата. Двајца претседатели се сретнаа, зборуваа за територијален интегритет и за принципите на ОН, а секој од нив ја зеде токму онаа реченица што му треба дома. Зеленски доби гас и муниција. Вучиќ доби потврда за Косово. Дали некој воопшто разговараше за вредности, или само за цевки и калибри?