Киев испратил понуда до Москва – преку трета страна, бидејќи директен канал очигледно нема – двете земји да престанат да гаѓаат цивилни цели во Црното Море. Одговор сè уште нема. Понудата, според извори запознаени со ситуацијата, е пренесена преку посредник, што само по себе кажува колку е длабока недовербата помеѓу двете страни по толку години војна.

Работата не е дипломатска. Работата е житна. Русија и Украина се меѓу најголемите извозници на светскиот земјоделски пазар, и веќе подолго време взаемно се обвинуваат дека гаѓаат бродови кои превезуваат земјоделски производи. Кога два најголеми снабдувачи со жито си ги гаѓаат товарните бродови, цената не останува во Црното Море.

Бројката што ја кажува целата приказна

Руската блокада на украинските пристаништа во Одеската област го намалила украинскиот извоз на жито за 76 отсто во август, споредено со истиот период лани. Земјоделскиот сектор веќе предупредува на огромни последици врз економијата ако тоа продолжи. Седумдесет и шест проценти не е пад – тоа е гасење на еден извозен канал.

Турција се обиде да го формализира она што сега се пренесува преку шепотење. Турскиот министер за надворешни работи Хакан Фидан во сабота соопшти дека на Русија и на Украина им е предаден предлог двете земји да прогласат мораториум на взаемните напади во Црното Море. Анкара со години ја игра улогата на единствената адреса на која двете страни сè уште одговараат на телефон.

Она што паѓа во очи е формулацијата. Не се бара прекин на војната, ниту повлекување, ниту преговори за територија. Се бара само – не гаѓајте ги бродовите со жито. Кога тоа е највисоката амбиција на еден мировен предлог, тогаш е јасно колку далеку е сè друго.

Балканот ја знае оваа сцена напамет: договор кој не решава ништо суштинско, но се продава како чекор напред. Прашањето е дали Москва воопшто има интерес да одговори, кога блокадата функционира токму онака како што била замислена.