Меѓу селото Лојане и Табановце, таму каде железничката пруга ја пресекува регионалната патека, нема рампа. Возот минува неколкупати дневно и свири со сирената за да спречи несреќа. Тоа е целата заштита – сирена и надеж дека возачот ќе ја чуе навреме.

Двата сигнала поставени покрај шините се толку застарени што возачите тешко можат да ги забележат. А голема кривина на приодот го прави возот невидлив сѐ додека не е блиску.

Што велат жителите

Жителите на Лојане тврдат дека со години на оваа критична точка имало повеќе несреќи и постојано бараат современа сигнализација со соодветна рампа, особено што преминот се наоѓа на само неколку метри од железничката станица Табановце.

„Ни пречи нам како жители, но и на другите, не само нам, туку особено на жителите на Лојане, бидејќи сите минуваат оттука. Нема рампа! Знаците понекогаш едвај се гледаат!“, вели еден од нив.

Друг го опишува најобичниот начин на кој инфраструктурата исчезнува: „Она што ќе го постават не трае ниту една недела и потоа го снемува.“

Некои од жителите велат дека самите се грижат за патот и сигнализацијата во околината: „Немаше знаци, а имаше и многу дупки долу, па ние, жителите, самите ги пополнувавме. Го ископаа асфалтот за кабел кај железницата и не го поправија, па ние самите ставивме цемент. Тие не направија ништо, туку ние, жителите, со сопствена иницијатива, како и многу други работи – сами го чистиме патот.“

Селото брои околу 2.000 жители.

Одговорот што ја објаснува целата состојба

Од Јавното претпријатие „Железници – Инфраструктура“ велат дека до изработката на проектот за целосна реконструкција на тој железнички правец не е предвидено поставување рампа на овој премин.

Образложението е клучното место: според нив, железничките инженери не го категоризирале преминот како критична инфраструктурна точка, имајќи предвид дека таму нема голема фреквенција на возила и пешаци. Од претпријатието апелираат да се почитува постојната сигнализација, која сметаат дека е доволна за безбедно преминување. Во подолгорочен период, велат, можно е да се интервенира со поставување рампи.

Значи, критериумот е фреквенција. Не видливост, не кривина, не близина на станица – туку колку возила поминуваат.

По таа логика, премин низ кој минуваат помалку луѓе е автоматски побезбеден. Тоа е точно само ако несреќата се мери по бројот на изложени, а не по последицата за оној што ќе биде на шините тој ден.

„Подолгорочен период“ и „можно е“ во ист одговор значат дека рампа нема во план. Жителите што сами си ставиле цемент во дупките веројатно го знаат тоа подобро од сите.