Британскиот „Телеграф” ги вкрсти сателитските снимки со документи што протекоа на интернет и доби бројка што не се толкува двосмислено: најмалку 59 нови лансирни шини покрај границата со Украина и Белорусија. Не се тоа писти, ниту хангари. Тоа се механички водилки од кои полетуваат беспилотни летала со фиксни крилја – без асфалт, без аеродром, без ништо што се гледа од пат.

Дел од тие бази веќе работат. Оттаму секоја ноќ тргаат брановите што ја трошат украинската противвоздушна одбрана, а близината на границата значи дека Русија може да крене многу дронови одеднаш и да ги пушти во серии. Тоа е денешната војна. Но она што ги држи будни западните аналитичари е нешто друго.

Дваесет шини се подолги од другите

Според анализа на фирмата „ДронСек”, околу 20 од новите шини се забележливо подолги – што значи дека се прилагодени на нова генерација руски далекометни дронови. Од некои од тие положби, според истражувањето, таквите летала би можеле да стигнат до Варшава. Не до фронтот. До главен град на членка на НАТО.

Тука влегуваат Геран-4 и Геран-5. Според украинските документи што протекоа, новите летала носат околу 90 килограми товар, а млазниот погон им дава брзина од околу 600 километри на час и дострел близу 1.000 километри. Старите Герани беа бавни и мобилни екипи со митралези можеа да ги соборуваат. Со млазните варијанти времето за реакција се стиснува драстично.

Има и понатаму. Украинската воена разузнавачка служба предупредува дека дел од руските Герани се опремени со ракети воздух-воздух, за да можат да им се спротивстават на авионите и хеликоптерите што ги гонат. Меѓународниот институт за стратешки студии забележал случај на соборен Геран-4 со ракета Р-60. Дрон што возвраќа оган – тоа е новата линија.

Складиште за над 1.000 дронови на едно место

Сателитските снимки покажуваат дека не се шират само лансирните капацитети. На еден од објектите има простор за складирање на повеќе од 1.000 беспилотни летала истовремено, а на неколку важни локации сè уште се градат нови шини. Дел од мрежата настанал со преуредување на постојни воени бази и цивилни аеродроми, дел е направен буквално од нула на отворено.

Базите се снабдуваат од фабрики за муниција и дронови низ цела Русија, меѓу кои и огромниот комплекс во специјалната економска зона Алабуга во Татарстан – главниот руски центар за производство на летала од типот Шахед/Геран. Првичниот план на Алабуга бил најмалку 6.000 ударни дронови годишно, а капацитетите оттогаш се уште зголемувани. Никој таму не планира намалување.

Западните служби гледаат кон Полска

Истрагата доаѓа во момент кога европските и американските служби отворено разгледуваат сценарија во кои Русија би го тестирала одговорот на НАТО преку провокација против Полска: инцидент на полска територија, удар со ракети или дронови по критична инфраструктура, па дури и операција под лажно знаме за која вината би му се припишала на Киев.

„Телеграф” при тоа е внимателен и тоа заслужува да се повтори: нема податоци дека Москва донела одлука да изведе таков напад од новите бази. Станува збор за капацитет што се гради и за сценарија за кои НАТО се подготвува. Разликата помеѓу можност и намера е цела една војна – но политиката се прави врз можностите, не врз ветувањата.

Претставник на Алијансата му порачал на британскиот весник дека НАТО е спремен да брани „секој педал сојузничка територија”. Формулација што ја слушаме со години. Прашањето што останува е поинакво: колку брзо еден систем изграден за напади врз Украина може да се сврти на другата страна од границата?

За држави на источното крило на НАТО сметката е конкретна – нови бази, 59 откриени шини, се поголеми складишта и брзи Герани. Балканот не е на тој список, но е доволно блиску за да знае дека инфраструктурата ретко се гради за само една намена.