Петер Маѓар, човекот кој му ја тресе фотељата на Орбан во Будимпешта, реши да отвори уште еден фронт – овој пат директно со Александар Вучиќ. И не со дипломатски фрази, туку со прашање кое во Белград е потабу од самото табу: кој е кумот во пријателството меѓу Вучиќ и Орбан?

Вучиќ, се разбира, реагираше онака како што реагира секогаш кога некој ќе му ја допре најчувствителната точка – со контранапад. „Кој е тој Маѓар да спроведува истраги во моја земја?” – праша српскиот претседател, заборавајќи дека истото прашање граѓаните на Србија си го поставуваат за него и неговите служби веќе цела деценија.

Но вистинскиот динамит во оваа приказна е инцидентот со гасоводот „Турски поток”. Маѓар отворено сугерира дека експлозијата била инсценирана – предизборна драматургија дизајнирана да го спаси Орбан од внатрешниот притисок. Ако тоа е точно, тогаш зборуваме за геополитички театар од највисока класа, каде цевководи служат како реквизити.

Чадорот на Орбан над Балканот, оној истиот под кој Вучиќ удобно се засолнуваше додека лавираше меѓу Брисел и Москва, почнува да протекува. Маѓар не е наивен опозиционер – тој е човек кој знае каде се закопани телата, и очигледно нема намера да молчи. За Вучиќ, ова е непознат терен: противник кој не игра по правилата на балканската политичка омерта.

Најиронично од се е што двајцата – Вучиќ и Орбан – години наназад го градеа имиџот на непобедиви лидери кои ги штитат националните интереси. Сега, еден маѓарски политичар покажува дека зад фасадата на „стратешкото пријателство” можеби стои нешто многу попрозаично – заемна зависност изградена на услуги кои не поднесуваат дневна светлина.