Дванаесет пожари на отворено за еден ден. Три сè уште активни кога Центарот за управување со кризи го затвори дневниот биланс во 18 часот. Еден под контрола, осум изгаснати. Ова е сега нормалниот јулски ден во Македонија, а ние продолжуваме да го третираме како вест, наместо како сезона за која се подготвуваме однапред.

Активните жаришта се во Пробиштип, во атарот на село Плешинци кон Стрмош, каде гори ниска вегетација, грмушки и ниска шума. Гори и кај село Винце во Кумановско, каде е зафатена сува трева. Третиот е во Општина Петровец, на потегот од Горно Коњари кон Винце, каде огнот зафатил сува трева, грмушки и шумски појас. Под контрола е пожарот над депонијата во Росоман, во Кавадаречко.

Изгаснатите осум ја покажуваат географијата на проблемот подобро од која било мапа. Могила, помеѓу селата Српци и Беранци, каде гореше жито. Велес, кај Бојаџиина Чешма, каде изгореа сува трева, трње и лозови насади. Струга, на две локации. Студеничани. Врапчиште. Куманово, кај Споменик Костурница, каде гореше и борова шума. Гевгелија, на правецот од Миравци кон Петрово. Од Могила до Гевгелија, целата држава во еден ден.

Забележете што гори: жито, лозови насади, борова шума. Тоа не е само вегетација, туку нечија годишна работа и нечие производство. Секој од овие пожари е сметка што некој ќе ја плати, само што сметката не се појавува во ниту едно соопштение.

Надлежните служби остануваат на терен и продолжуваат со интервенции додека жариштата не бидат целосно локализирани. Тоа е точно и тоа е потребно. Но интервенцијата е последната алка во синџирот, а не првата. Прашањето што ниту едно дневно соопштение не го одговара е дали пред јули некој расчистувал сува вегетација, дали противпожарните појаси се одржувани и дали над депонија во Росоман воопшто требало да има нешто што може да се запали.

Дванаесет пожари дневно се обработуваат како статистика. Ако сакате да знаете колку е сериозно, погледнете колку од овие места се повторуваат од лето во лето.