Кога луѓето со попреченост мора да излезат на протест за да добијат она што законот веќе им го гарантира, тоа кажува повеќе за системот отколку која било владина изјава. Коалицијата „Менуваме“ најави протест во четврток, 25 јуни, пред Министерството за социјална политика, барајќи повеќе лични асистенти и редовни надоместоци.

Барањата, изготвени во координација со самите лица со попреченост, вклучуваат итно враќање на работното време за лична асистенција на 80 часа, како и редовна, навремена и непрекината исплата на финансиската поддршка. Со други зборови – не бараат нешто ново, туку враќање на она што веќе постоело и почитување на она што законот веќе го пропишува.

Зад секое скратено работно време за лична асистенција стои конкретен човек – некој што не може сам да стане, да се облече, да излезе од дома. Кога часовите се режат, не се режи бирократска ставка, туку нечија секојдневна самостојност. А кога исплатите доцнат, семејствата што и онака носат најголем товар се туркаат уште подлабоко.

Прашањето за власта е директно: зошто правата што се „законски загарантирани“ мора да се бранат на улица? Доколку имплементацијата на политиките за попреченост функционираше, овој протест немаше да биде потребен. Фактот што е – е доказ дека некаде меѓу законот и животот нешто постојано се губи.