„Ова не е кризен, туку развоен ребаланс.“ Со таа реченица министерката за финансии Гордана Димитриеска-Кочоска го најави ребалансот на буџетот за 2026 година – и веднаш го постави тонот. Пораката е јасна: не паничете, јавните финансии се стабилни, платите, пензиите и социјалните надоместоци ќе се исплаќаат редовно. Прашањето е зошто воопшто требало да се каже дека нема криза.

Според министерката, ребалансот е насочен кон капитални инвестиции – патишта, железници, енергетика, образование, здравство, општинска инфраструктура – плус дополнителна поддршка за земјоделството и социјалната заштита. Како аргумент дека економијата оди добро, се наведува раст на БДП од 3,1 отсто во првиот квартал, зголемени странски директни инвестиции и раст во градежништвото и извозот.

Бројките звучат добро, но ребалансот сепак постои поради нешто. Според самото Министерство, тој е предизвикан од геополитички настани, флуктуации на цените на енергијата, нови колективни договори и зголемени потреби за социјална поддршка. Со други зборови – реалноста се смени доволно за да мора да се препише буџетот на средина од годината. Тоа не мора да е криза, но не е ни рутина.

Развоен или кризен, ребалансот на крајот се мери со едно: дали капиталните инвестиции навистина ќе се реализираат, или повторно ќе останат како линија во буџет што на крајот на годината се пренасочува кон друго. Македонскиот државен буџет со години ветува пари за патишта и железници – а реализацијата речиси секогаш заостанува зад планот. Ако овој ребаланс биде поинаков, ќе се види по асфалтот, не по прес-конференцијата.