Постои еден вид туризам што не бара кондиција, не бара водич и не бара да бидеш добар на карпа. Бара само дрвена патека закачена над нешто што инаку не би можел да го видиш. Галиција, северозападниот агол на Шпанија каде Атлантикот удира во карпа, изгради осум такви патеки и со тоа реши проблем што многу земји го немаат ни допрено: како да пуштиш луѓе во ранлива природа без природата да ја изгазат.

Логиката е проста до банално. Ако патеката е издигната, чекорот не оди по коренот, по дината, по мовта. Оди по дрво. Екосистемот останува под тебе, недопрен, а ти добиваш поглед од висина што пешачката патека никогаш не ти го дава. Тоа е инфраструктура како чин на заштита, не како чин на градење.

Најдраматичната од осумте е Фусиньо до Порко во Луго. Три километри и осумстотини метри повратно, зигзаг по крајбрежна карпа, со околу сто и дваесет метри вкупно качување и симнување – опишана како пешачки ролеркостер, со високи огради и цврста конструкција. Тука не е поентата во должината. Поентата е што целото време одиш над океанот, а не покрај него.

Кај водопадот Езаро на Коста да Морте патеката е стотина метри и речиси без успон. Тоа е единствениот водопад во Европа што паѓа директно во морето, четириесет метри височина, и дрвената конструкција е вградена во самата карпа за да те доведе до точката каде тутнежот на водата се слуша, не се гледа.

Кањонот на реката Мао во Рибеира Сакра оди по друга логика – единаесет километри вкупно, но со кратка делница од два километра што се движи на ниво на крошните, низ шуми и села што со векови не се сменија. Почетокот е стара хидроцентрала претворена во изложбен центар со ресторан. Индустриски објект што не го урнале, туку го препрочитале.

Има и четири километри кружна патека по реката Анљонс, целосно на дрво, со обновени воденици и мостови. Има речиси илјада хектари дини во Корубедо, со подвижна дина подолга од километар и висока дваесет метри, до која се стигнува исклучиво по платформи. Има Фрагас до Еуме, опишана како најдобро зачуваната атлантска шума на континентот, со средновековни замоци и манастир на крајот од патеката.

И тука доаѓа делот што е тежок за читање од Скопје. Ние имаме Матка, имаме Шар Планина, имаме кањони што ниту еден Галицијанец не би поверувал дека постојат. Она што го немаме е дрво под нога и ограда покрај неа. Галиција не откри поубава природа од нашата – откри дека до природата треба да се стигне без да ја изгазиш. Колку чини еден километар дрвена патека, и колку чини да немаш ниту еден?