Дрон со воен експлозив удрил во крилото на украински карго-авион на аеродромот Лајпциг/Хале во Германија. Експлозивот не детонирал. Тоа е целата разлика меѓу инцидент за кој се пишува еден ден и катастрофа за која се пишува со години.

Снимката од безбедносните камери покажа дека дронот навистина го погодил крилото на авионот. Германскиот пратеник Константин фон Нотц го кажа она што сите го помислија: „Ова можеше да биде тотална катастрофа“.

Не е изолиран случај, туку шема

Германските власти и западни разузнавачки аналитичари сомневаат дека зад нападот стои Русија, и дека тој е дел од поширока саботерска кампања низ Европа насочена кон одвраќање на поддршката за Украина. Слични инциденти се регистрирани во Италија, Бугарија и Естонија – вклучувајќи и мистериозни експлозии во фабрики за производство на оружје.

Бугарија е на тој список. Тоа е сосед, не далечна географија, и фабриките за муниција таму се дел од истиот европски синџир на снабдување што некој систематски го гаѓа.

Кога противникот сам ја кажува вината

Рускиот министер за надворешни работи Сергеј Лавров најави „значително пожестоки методи“ спрема Западот. Рускиот воен аналитичар Александар Степанов отворено ги припиша нападите врз европските фабрики за муниција на своја страна.

Значи, човекот кој треба да го негира тоа – го потврдува. А германскиот канцелар Фридрих Мерц, кој треба да ја именува Русија – не ја именува. Мерц призна дека инцидентот претставува „ново ниво на опасност“, но во првиот момент избегна директно да ја посочи Русија како одговорна.

Тоа му донесе критики од безбедносни експерти. Арндт Фрајтаг фон Лорингхофен, поранешен заменик-шеф на германското разузнавање, го формулираше проблемот прецизно: нејасната порака може да поттикне понатамошни руски потези. Одвраќањето функционира само ако другата страна знае што точно ќе следува. Двосмислена изјава од канцелар не одвраќа никого – таа само купува време на оној што веќе го тестира тлото.

Што значи ова за нас

Дрон што поминува низ обезбедувањето на голем европски аеродром и стигнува до авион не е технолошко чудо – тоа е дупка во системот на заштита што повеќето аеродроми на континентот ја делат. Ако Лајпциг не успеал да го спречи, прашањето што останува е дали некој воопшто ја поставил истата проверка на помалите аеродроми низ регионот.

И второто прашање, поневдобно: колку долго една држава може да прима удари од друга држава, да ги регистрира како „инциденти“ и да чека дефиниција пред да реагира?