Смоквата е една од ретките намирници што нема потреба од маркетинг. Кога ќе се појави на пазар, летото е при крај – оваа година сезоната почна уште во август поради високите температури. Има краток прозорец, се расипува брзо и не трпи чекање. Токму затоа е чудно колку малку работи правиме со неа.

Нутриционистички, смоквата не е само шеќер. Има влакна што помагаат во варењето и даваат чувство на ситост, минерали – калиум, калциум и магнезиум – што работат за мускулите и коските, природни шеќери за брза енергија, витамини и фенолни соединенија што ги штитат клетките, и висока содржина на вода. Лушпата се јаде кога плодот е зрел и таму се дел од влакната и корисните состојки.

За појадок работи речиси насекаде: во јогурт со ореви и семки, врз каша од овес, како украс на пудинг од чиа. Кај предјадењата комбинацијата со сирење е она што никогаш не потфрла – тост со сирење и рукола, смоква на даска со сирења, ражнич со моцарела и чери домат, или едноставно покрај хумус.

Во салата смоквата ја игра истата улога како кисела туршија во тешко јадење – таа е контрапункт. Со пршута и зелена салата, со козјо сирење, во верзија на капрезе со моцарела, или со авокадо и семки. Слаткиот удар среде солената основа е она поради кое салатата престанува да биде обврска.

За десерт се користи како декорација на тартови и колачи, како состојка во тестото, или потопена во чоколадо. И тука е она што најмалку се очекува: смоквата оди и на пица, во чатни или сос, покрај сладолед, како украс на супа и во тестенини.

Сето тоа значи една работа. Ако смоквата ја јадете само како овошје директно од чинија, ја користите на еден начин од петнаесет можни – и тоа во сезона што трае неколку недели. Следната година истата дилема ќе се појави на истото место, само што вие веќе ќе знаете што да правите.