Во основното училиште „Ѓорѓи Сугарев“ во Битола е ставена во функција нова ресурсна соба – простор наменет за поддршка на учениците на кои им треба поинаков пристап отколку на остатокот од одделението. На отворањето беа градоначалникот Тони Коњановски и претседателот на Советот Бојан Бојкоски.

Собата е замислена така што ќе можат да ја користат учениците, образовните и личните асистенти, наставниците и стручните соработници, зависно од индивидуалните потреби на секое дете. Овозможува индивидуална и работа во мали групи, дополнителна образовна поддршка и развој на вештини – и, што е подеднакво важно, средина во која детето може да се чувствува сигурно и прифатено.

Има еден детаљ во соопштението кој вреди да се прочита внимателно. Опремувањето и уредувањето се реализирани со поддршка од „Hand Till Hand“ и „Handelsbankens Fadderbarns Fond“. Значи – од донатори.

Добра вест со прашање во неа

Инклузијата е законска обврска, не хуманитарна акција. Секое основно училиште во земјава треба да има услови за работа со ученици со потреба од дополнителна поддршка, и тоа не е прашање на добра волја на странска фондација. Кога една ресурсна соба во Битола се отвора благодарение на шведска донација, тоа значи дека системот ја препознал потребата на хартија, но не ја покрил со буџет.

Од училиштето порачуваат дека ресурсната соба не е само ново уредена просторија, туку простор преку кој инклузијата се преточува во секојдневна практика. Точно е. Прашањето е колку училишта во Пелагонија и пошироко чекаат некој странски фонд да ја забележи истата потреба кај нив.

Децата во „Ѓорѓи Сугарев“ денес имаат подобри услови отколку вчера – тоа е неспорно и вреди. Но една соба не е политика. Политика ќе биде кога ваква соба ќе биде стандард во секое училиште, а не вест.