Првообвинетиот во случајот „Пулс“, Дејан Јованов, на 3 октомври излегува од притвор. Не поради ослободителна пресуда и не поради нови докази – туку затоа што законскиот рок истекува. Обвинителниот акт бил оценет на 3 октомври 2025 година, а притворот може да трае најмногу една година од таа оцена.

Здружението „16 март 2025 година Кочани“, во кое се организирани родителите на загинатите, испрати порака до Јавното обвинителство која не бара милост, туку постапување во роковите што институциите сами си ги поставиле.

„Ние, родителите на децата кои ги загубивме во најстрашната ноќ за Кочани, нема мирно да гледаме како истекуваат законските рокови, додека системот повторно доцни. Ако против првообвинетиот Дејан Јованов – Деко постојат сознанија за други кривични дела и законски основи за постапување, тогаш институциите имаат обврска да постапат сега. Ниту еден обвинет не смее да биде спасен од бавноста на системот“, стои во соопштението.

Претседателот на Здружението Александар Наунов го кажа истото пократко: „Нашите деца немаат рок, правдата не смее да истече.“

Речиси сите обвинети се веќе надвор

Јованов е последниот во низа. Тодор Јованов, брат на сопственикот на „Пулс“, излегол од куќен притвор откако била прифатена гаранција од 319.154 евра во недвижен имот. Со мерки за претпазливост е и Михаил Јованов.

Во куќен притвор останале Јане Јанчевски и Ивица Гроздановски, но за Јанчевски веќе е прифатена гаранција од над 33.000 евра во недвижен имот – по впишувањето на хипотеката и тој треба да биде пуштен. На Митко Стојанов, Мартин Ѓорѓиев и Стојанчо Димитриев куќниот притвор им е заменет со мерки за претпазливост. За Беким Хаџиу е определена гаранција од 849.602 евра.

Од Кривичниот суд појаснуваат дека по истекот на притворот, судот по службена должност определува дополнителни мерки за претпазливост и обезбедување на присуството на обвинетиот во понатамошната постапка.

Годината и половина што помина

Тоа е формално точно и правно уредно. Мерките за претпазливост постојат токму за ваков случај и нивната цел е присуство на судење, не казна пред пресуда. Притворот не е ни замислен како казна.

Само што станува збор за процес во кој, по година и половина, сè уште нема правосилно осудено лице. Обвинителниот акт чекал да биде оценет, оцената го запалила часовникот, часовникот сега истекува – а судењето трае.

Родителите не бараат некој да остане зад решетки затоа што така им е полесно. Тие поставуваат прашање на кое институциите досега немаат јасен одговор: што направиле обвинителството и судот со таа година, и дали темпото на постапката е причина зошто сега се разговара за рокови наместо за одговорност.

„Зад оваа трагедија гледаме години на пропусти, молчење, дозволување и непостапување“, стои во соопштението на Здружението. Тоа е реченица што не се однесува само на ноќта на 16 март. Се однесува на сè што ѝ претходеше – на дозволите, на контролите што не се вршеле, на правилата што постоеле на хартија.

„Нека работи законот. Нека работат институциите. И нека одговара секој за кого вината ќе биде докажана пред суд“, порача Наунов.

Тоа е најразумното барање што може да се постави. И сепак, во земја каде постапките се мерат во години, тоа е барање што мора да се повторува јавно за да не се заборави.