Volodimir Zelenski të shtunën vjen në Beograd - vizita e parë dypalëshe e një presidenti ukrainas në Serbi që nga fillimi i luftës. Pyetja që të gjithë e bënë menjëherë ishte ndryshe nga rendi i ditës: a do të thotë kjo se Serbia më në fund po bashkohet me sanksionet evropiane kundër Rusisë?

Përgjigjja e Aleksandar Vuçiqit ishte e ndërtuar me kujdes. Serbia, tha ai, e ka vendosur politikën e vet; qëndrimet i ka paraqitur para katër vjetësh, nuk i ka ndryshuar dhe nuk do t'i ndryshojë. Zelenski do të thotë të vetën. Fjalia është ndërtuar ashtu që nuk premton asgjë, e as nuk refuzon drejtpërdrejt.

Tri tema dhe një që mungon

Rendi zyrtar i ditës ka tri pika: rruga evropiane e të dyja vendeve dhe sfidat e përbashkëta, bashkëpunimi ekonomik dhe energjetika. Nga këto të tria, e treta është ajo për shkak të së cilës e gjithë vizita është interesante. Energjetika është pikërisht vendi ku politika serbe e mospërcaktimit është më e shtrenjta dhe më e vështira për t'u mbajtur.

Vuçiqi kujtoi edhe diçka që rrallë përmendet në kontekstin perëndimor - se Ukraina kurrë nuk e ka njohur Kosovën dhe kurrë nuk ka ftuar përfaqësues nga Prishtina në konferencat që i ka organizuar. Kjo nuk është hollësi në llogarinë e brendshme serbe. Kjo është arsyeja pse kjo vizitë mund të mbrohet brenda vendit pa u dukur si lëshim.

Për ne këtu, e vlefshme është vetë mekanika. Një shtet që dëshiron në Bashkimin Evropian, por nuk dëshiron t'i pranojë sanksionet e tij, në një moment duhet t'i përgjigjet pyetjes në vend që ta shtyjë. Deri tani shtyrja funksionoi. Pyetja është sa gjatë një vizitë mund të zëvendësojë një përgjigje.

Maqedonia i futi sanksionet pa shumë debat dhe kjo nuk i hapi asnjë derë më shpejt. Serbia nuk i futi dhe ende negocion. Nga të dyja përvojat nuk del mësim se kush ishte më i zgjuar - del vetëm se kushtet rrallë i përcaktojnë rezultatet. Vendos se kush sa është i nevojshëm, dhe për kë.