На 2 мај 2026 година, во 14:55 часот, на крстосницата на улиците „Горно Лисиче” и „Ѓорѓи Капчев” во Скопје, се случи сообраќајна несреќа меѓу автомобил и електричен тротинет. 14-годишно девојче е тешко повредено. Околностите се истражуваат. Но прашањето кое треба да се постави не е само „кој е виновен” – туку и зошто овие случаи стануваат секојдневие во Скопје.

Електричните тротинети се појавија во Скопје пред неколку години како „зелен” транспорт. Брзи, евтини, без емисии. Маркетингот во градот ги претстави како решение за сообраќајниот метеж и загадувањето. Но речиси никој не зборуваше за безбедносната страна. Каде да возат – на сообраќај или на тротоар? Со каква брзина? Со каква заштита? Овие прашања останаа без одговор – и каде нема правила, тргаат малолетници и неискусни корисници.

Според МВР статистики, за 2025 година повеќе од 200 сообраќајни несреќи во Скопје вклучуваа тротинети, велосипеди, или други лесни возила. Од нив, околу 60 проценти со повредени малолетници. Тоа е приказна која институциите не сакаат да ја гласат – но цифрите не лажат. Урбана мобилност без правила е урбана мобилност со несреќи.

Во многу европски градови проблемот е решен преку сообраќајни ленти за велосипеди и тротинети, законски рамки за возрасни, ограничувања на брзина и обврска за кациги. Бугарија и Хрватска веќе имаат такви закони. Германија и Австрија го направиле тоа уште во 2019. Македонија – размислува.

За семејството на 14-годишното девојче, прашањето во овој момент не е законот. Тоа е здравјето. Сериозно повредена значи многу нешто – од долготрајна рехабилитација до доживотни последици. Електричен тротинет може да достигне 25 километри на час. Со автомобил во судир – дури и 15 км/ч е доволно за тешка повреда. Тротинетите не ги штитат своите корисници.

Скопје има избор. Може да го третира овој случај како единствен инцидент, како што ги третира претходните 200. Да повтори дека „истрагата е во тек”, и да продолжи системот без правила. Или може да го искористи за да забрза законска рамка која постои на маса со години. Бугарија ја направи рамката после две тешки несреќи во Софија. Македонија има многу повеќе. Прашање е дали политичката волја ќе се појави пред или по следната жртва.