Ветер од 130 километри на час собори стотици дрвја во Скопје. Точниот број никој не го знае. Првите пријави зборуваа за 189 паднати дрвја, но и таа бројка се покажа како премногу скромна – само на градските гробишта во Бутел паднале околу 80, а во Карпош и Аеродром бројот е во стотици.

Од Град Скопје објаснуваат каде оди сето тоа дрво. Паднатите лисја, ситните гранки и остатокот растителен отпад се транспортираат во депонијата „Дрисла”. Поголемите стебла и дрвната маса се пренесуваат во ЈП „Паркови и зеленило”, каде се складираат и се подготвуваат за понатамошна намена.

Плановите се конкретни: од дрвната маса да се изработуваат летниковци за Водно, урбана опрема, клупи и огради. Дел ќе завршат како огрев за социјално ранливи семејства, преку соработка со Црвениот полумесец и со хуманитарната организација „Св. Спас”. Во Градскиот Парк, каде беа оштетени десетици стари стебла, се планира садење на 60 нови садници јавор и јасен.

Ова е добро осмислен план и вреди да се каже кога нешто е добро осмислено. Дрво што паднало и е исечено така или така мора да оди некаде – подобро во клупа или во печка на семејство кое не може да плати огрев, отколку да гние во депонија.

Сепак, 60 садници против стотици паднати стебла е сооднос кој сам по себе кажува нешто. Јавор и јасен што ќе фрлаат сенка како она што падна ќе треба триесет до четириесет години. Тоа не е критика на садењето – тоа е потсетник колку скапо се плаќа секое старо дрво што ќе го изгубиш, независно дали од ветер или од градежна дозвола.

Петтиот ден по невремето, во Карпош уште се работело на расчистување. Дрвјата што блокираа сообраќај се вадени први, а тие што лежеле во зелени површини чекале. Приоритетот е логичен. Но бројот на дрвја што не се вратија во градот останува единствената бројка од целата приказна за која нема соопштение.