Пожарот од Ѓорче Петров премина во Косово, а наш хеликоптер гаси на нивна страна: 31 пожар за едно деноноќие

Пожарот што тргна од грачанскиот атар во Општина Ѓорче Петров веќе не е наш проблем во административна смисла – тој гори на територија на Косово. Огнот не побара дозвола на границата.

Според билансот на Центарот за управување со кризи, за едно деноноќие во земјава беа регистрирани 31 пожар на отворен простор. Од нив 27 се изгаснати, три биле под контрола, а еден – оној кај Грачани – продолжил преку пограничниот појас.

Под контрола беа ставени три жаришта: нискостеблестата шума кај сарајското село Копаница, мешаната шума на месноста Рамно на Скопска Црна Гора во Општина Чучер-Сандево, и потегот меѓу струшките села Буринец и Локов.

Ние испративме хеликоптер таму

Ова е делот што вреди да се забележи. ЦУК соопшти дека по барање на Косово, Македонија ангажирала хеликоптер на МВР за помош во пожарите во реонот Хани и Елезит. Значи наша машина гаси на нивна страна, додека наш пожар оди кон нивниот терен.

Тоа е точно она што регионалната соработка треба да изгледа кога функционира – без соопштенија за пријателство, само хеликоптер во воздух. Балканот ретко го добива овој кадар.

Но бројката потоа скокна

До 18 часот истиот ден сликата беше поинаква: 23 пожари, од кои осум активни. Гореше борова шума кај Белица во Македонски Брод, пасиште на планината Бистра, ниска вегетација кај велешкото село Кочилари, каде што огнот се префрлил и на територија на Општина Свети Николе.

А потоа тука се депониите. Кратово. Меѓу Моноспитово и Бориево во Босилово. Визбегово, зад хотел. Охридската депонија Буково.

Депонија што гори не е природна непогода. Тоа е отпад што некој го фрлил каде што не смее, запален на место што не е обезбедено, во недела кога температурите не паѓаат. Секоја таква интервенција троши екипа што во истиот час можела да биде на шумски пожар.

Апелите од надлежните се вообичаени – не палете оган на отворено, не чистете ниви со оган, не фрлајте отпад на диви депонии. Тие апели се повторуваат секое лето, со ист текст.

Прашањето што не се поставува е друго: колку од тие диви депонии што горат се на позната локација, пријавени и евидентирани пред да се запалат? Ако одговорот е „повеќето“, тогаш гаснењето е последната карика на еден многу подолг синџир што никој не го фати на почетокот.