Единствената гимназија во Дебар, „28 Ноември”, во првиот уписен рок запиша само 32 ученици – од достапни 238 места. Бројка што не е само статистика, туку дијагноза за иднината на еден град.

Распределбата е речита: 7 ученици на македонски наставен јазик и 25 на албански, од вкупно 44 пријавени во првиот круг. За споредба, лани во истиот рок се запишале 95 ученици. Од училиштето велат дека очекуваат поголем одзив во вториот уписен рок, закажан за 23 јуни, со намален минимум поени.

Но надежта во „вториот рок” е тенка утеха. Празните клупи во Дебар се директна последица на нешто што сите го гледаат, а малкумина гласно го кажуваат – младите си заминуваат. Иселувањето, преселбата кон поголемите градови, и сè почестиот избор на средни стручни училишта во Скопје, Тетово, Охрид и Струга ги празнат малите средини.

Кога една гимназија не може да наполни ниту шеснаесеттина од местата, тоа не е проблем на едно училиште – тоа е сигнал дека цел град полека останува без своја млада генерација. И додека централната власт се фали со реформи во образованието, во Дебар прашањето е многу поедноставно и потажно: за кого ќе работи училиштето ако нема кој да седне во клупите?