На падините на Водно, таму каде теренот е стрмен и склон на ерозија, општина Центар планира нов детален урбанистички план (ДУП) за локацијата Барутана – со кој се предвидува изградба на десетици големи објекти. И токму тука почнува спорот што повторно го отвора старото прашање: гради ли се Скопје според струката, или според интересите?

Иницијативата „Шанса за Центар“ бие тревога. Според неа, планираната зона веќе е означена како ерозивна во општинскиот План за енергетика и клима, со препорака таму да се засадуваат квалитетни шуми – а не да се дигаат станбени згради. Уште поспорно: и самата програма на проектот наведува дека заштитата од ерозија е „задолжителна заштитна мерка“, но планот, велат критичарите, не содржи никакви мерки за заштита од ерозија, ниту од можни пожари и порои.

Предупредувањата не се извлечени од воздух. На падините на Водно веќе имало лизгање на земјиштето – меѓу другото и во близина на детска клиника и хотел. „Зошто се игнорираат стручните мислења?“, прашуваат од иницијативата, потсетувајќи дека постојат конкретни случаи на свлекување низ населби на Водно, а сепак на стрмниот планински терен се предвидуваат десетици големи објекти.

Ова не е приказна за неколку згради – тоа е приказна за тоа кој одлучува како изгледа градот и чии интереси тежат повеќе. Кога инженерски документ вели „садете шума“, а урбанистички план вели „градете згради“, некој свесно избрал кое мислење ќе го послуша. Прашањето што секој Скопјанец треба да го постави е едноставно: колку „нови можности“ вредат ако отвораат само нови опасности – свлечишта, поплави, оган – за оние што ќе живеат под нив?