Постои македонски начин на решавање проблеми, и тој оваа недела доби совршена илустрација. Завчера – дупка среде улица во Скопје. Вчера – „решение”. Не асфалт, не поправка, туку сообраќаен конус втурнат во дупката. Проблемот не е решен; проблемот е обележан.

Сцената е речиси симболична. Дупката зјае покрај шахта, а некој, наместо да ја затвори, ставил чунче над неа за да ги предупреди возачите. Технички, тоа е грижа за безбедноста. Практично, тоа е признание дека вистинската поправка нема да дојде наскоро, па засега еве ви маркер над проблемот што никој не сака да го реши.

Ова не е приказна само за една дупка. Тоа е приказна за пристапот – за навиката проблемите да се закрпат површно наместо да се решат од корен. Конусот над дупката е братучед на фаса дадена наместо реконструкција, на закрпа врз закрпа, на „ќе се среди” што трае со години. Секој возач во Скопје знае каде се дупките во својот кварт – ги памети како стари познајници, зашто со месеци заобиколува околу нив.

Смешно е додека не се сетиш дека токму таквите дупки уништуваат гуми, оштетуваат возила и предизвикуваат несреќи. Конусот можеби ќе спречи некој да влета во дупката вечерва – но што со утре, и со идната недела? Прашањето што граѓанинот го поставува е едноставно: зошто е полесно да се најде конус отколку кофа асфалт? А одговорот, за жал, го знаеме сите – конусот е бесплатен, а одговорноста скапа.