Четиринаесет часа молитва во Пречиста кај Кичево: грчкиот хор што пеел на крунисување во Лондон дојде во седумвековниот манастир

Бдението во манастирот „Пресвета Богородица – Пречиста“ кај Кичево започна на 27 август во 21:30 часот и траеше речиси четиринаесет часа. Не полн час, не два. Четиринаесет – до пладневните часови следниот ден.

Богослужението за празникот Успение на Пресвета Богородица го предводеше епископот Антаниски г. Партениј, игумен на Бигорскиот манастир. Во седумвековната светиња се собраа монашките заедници од Бигорски, Рајчица и Пречиста, заедно со верници од повеќе краишта на земјава. Од манастирот велат дека особено голем бил бројот на млади луѓе кои останале во храмот цела ноќ.

Хорот што пеел на крунисување во Лондон, а сега во Кичево

Најголемиот белег на годинашното празнување беше гостувањето на грчкиот хор за источно-православно црковно пеење „Тропос“, предводен од хорархот и професор Константин Ангелидис. За првпат неговите членови ги исполнија сводовите на Пречистанскиот храм со византиски псалмопенија – заедно со псалтите од кичевскиот хор „Митрополит Козма Пречистански“ и со Бигорскиот хор.

Тоа е хор кој, според извештаите од настанот, пеел и на крунисувањето на кралот на Англија. Нема тука ниту кампања, ниту буџетска линија, ниту прес-конференција со министер. Само еден манастир кај Кичево што успеал да го доведе.

Во текот на Утрената беше изнесена Богородичната плаштаница, а потоа беше извршена литија околу храмот со водосвет. Празникот годинава имаше и уште еден белег – обновениот иконостас во храмот, изработен со помош на добротворот Горан Мојсоски. Епископот Партениј по Литургијата му се заблагодари за придонесот кон обновата на светињата.

Во својата беседа Партениј говореше дека Успението не претставува жалосен крај, туку премин кон небесната слава. „Со своето Успение таа не се оддалечила од Црквата, туку на таинствен и благодатен начин станала уште поприсутна во нејзиниот живот“, порача тој.

Приказната овде не е богословска. Таа е за тоа што седумвековен манастир во кичевскиот крај – подрачје кое во јавниот дискурс се појавува речиси исклучиво преку политика, партиски пресметки и локални спорови – за една ноќ собра полн храм, три хора и луѓе од цела држава. Тоа не го организираше ниту едно министерство.