Skip to content

Синот на норвешката принцеза доби 4 години затвор, а палатата молчи гласно

1 мин. читање
Сподели
Синот на норвешката принцеза доби 4 години затвор, а палатата молчи гласно

Норвешката кралска куќа ретко кога молчи толку гласно. Откако судот изрече четиригодишна затворска казна за Мариус Борг, синот на принцезата Мете-Марит, единствениот официјален одговор од палатата беше – „без коментар”. И тоа кажува сè.

Мариус Борг, на 29 години, е син на Мете-Марит од времето пред таа да се омажи за принцот Хокон. Никогаш не бил дел од кралското семејство во институционална смисла, ниту имал титула или функција. Но презимето и блискоста со престолот го направија едно од најпропратените имиња во скандинавскиот таблоид – сега од сосема погрешна причина.

Судот го прогласи за виновен по 34 од вкупно 40 обвиненија. Меѓу нив има тешки дела: две силувања, семејно насилство, закани, кршење на мерки за оддалечување и обвиненија поврзани со дрога. Ваквата листа не остава многу простор за романтизирање на „изгубениот син на палатата” – станува збор за сериозни кривични дела со вистински жртви.

На 25 јуни неговиот тим го поднесе жалбата, насочена конкретно кон двете осудувања за силување и обвинението за семејно насилство. Случајот ќе го разгледува Апелациониот суд во Осло, веројатно следната година. До тогаш, Борг останува во притвор – судот одлучи дека постои ризик од контакт со неговата поранешна партнерка и опасност од ново насилство.

Емотивниот слој на приказната е тоа што палатата најмногу би сакала да го држи подалеку од јавноста. Мајката на Борг, Мете-Марит, неодамна помина низ трансплантација на бели дробови поради тешка болест. Тој три пати побарал предвремено пуштање за да биде со неа за време на закрепнувањето – барања што судот ги одби.

И тука е местото каде што се гледа разликата меѓу обичен граѓанин и човек до престолот. Кога презимето отвора врати, истото презиме ги затвора кога ќе згрешиш – бидејќи целата нација гледа. Норвешката палата избра молк, но молкот во вакви случаи не е неутралност. Тоа е начин да се дистанцира институцијата од човек што таа не може ни да го осуди гласно, ни да го одбрани.