Додека државата со години се мачи да ја опреми својата противпожарна служба, во Штип има триесетина луѓе што го работат тоа без плата, без обврска и без многу прашања. Доброволното противпожарно друштво од Штип, кое функционира веќе втора година, деновиве очекува донација на заштитна опрема од Америка – откако токму овие доброволци беа на првата линија при големиот пожар на планината Серта.

Триесетината доброволци две години им помагаат на професионалните пожарникари таму каде што е најтешко – на непристапните терени каде што теренските возила и дополнителните раце одлучуваат дали огнот ќе се запре или ќе се прошири. Изминатите денови, при пожарот на Серта, тие беа логистичка поддршка, но и директни учесници во гаснењето.

И тука се крие прашањето што ретко некој го поставува гласно: зошто заштитната опрема за луѓе што ризикуваат живот доаѓа како донација од странство, а не како нешто што државата сама им го обезбедува? Доброволците не бараат признание – тие веќе докажаа дека ќе излезат и без него. Но кога едно општество зависи од хуманост на доброволци и од дарежливост на туѓа земја за да ги заштити оние што го гаснат огнот наместо него, тоа кажува повеќе за приоритетите отколку кој било извештај. Барем овојпат, опремата ќе стигне – прашањето е кога ваквите луѓе ќе престанат да бидат исклучок, а ќе станат систем.