Висока делегација на УНЕСКО заврши тридневна посета на Македонија, со работни средби со претседателката Гордана Сиљановска-Давкова и со министерот Љутков. Темата е стара, но сè уште нерешена – заштитата на природното и културното наследство на Охридскиот регион.

Целта на посетата, според соопштенијата, е зајакнување на соработката и имплементација на препораките за заштита. Зборот „имплементација” овде е клучен – зашто препораки за Охрид има со години, а проблемот никогаш не бил во нивниот недостиг, туку во нивното спроведување. УНЕСКО долго предупредува за дивоградба, диво уредување на брегот и притисок врз езерото.

Охрид не се брани со протоколарни средби, туку со одлуки што ќе го преживеат летото – и токму тука лежи разликата меѓу намерата и резултатот. Секоја делегација доаѓа, се сликаат, се потпишува за соработка, а на терен бетонот продолжува да напредува кон водата. Прашањето не е дали властите ја разбираат важноста на статусот на УНЕСКО, туку дали се подготвени да направат непопуларни потези за да го задржат.

Зашто алтернативата е позната и срамна – Охрид одамна е под закана да биде ставен на листата на загрозено наследство. Тоа не е апстрактна опасност, туку конкретен ризик што се одложува од посета до посета. А ако заштитата и понатаму остане на ниво на средби и фотографии, прашањето нема да биде дали ќе го изгубиме статусот, туку кога.